| 1:58 | mui desaconsellada, |
| 2:22 | daquesta Sennor mui santa, |
| 2:37 | achou mui fórt' e sen medo |
| 3:10 | mais a do mui bon talán |
| 4:59 | o forn', e mui mal faliu |
| 5:4 | un mui gran miragre que fazer quis pola Emperadriz |
| 5:11 | e, per quant' éu de séu feit' aprendí, foi de mui gran valor. |
| 5:15 | Aquest' Emperador a sa mollér quería mui gran ben, |
| 5:26 | en esto me podedes mui grand' amor fazer.” |
| 5:27 | Depoi-lo Emperador se foi. A mui pouca de sazôn |
| 5:29 | dela, e disse-lle que a amava mui de coraçôn; |
| 5:31 | en ũa torre o meteu en mui gran prijôn, |
| 5:38 | o séu irmão mui falsso, que a foi traer. |
| 5:54 | e lógo que a viu, mui sannudo a ela leixou-s' ir |
| 5:58 | e rastrand' a un monte a levaron mui préto dalí; |
| 5:65 | sõo mui póbr' e coitada, e de vósso ben hei mestér.” |
| 5:72 | ca vejo-a mui fremosa, demais, semella-me sen mal; |
| 5:76 | de o crïar muit' apóst' e mui ben muito se trameteu; |
| 5:77 | mas un irmão que o Cond' havía, mui falss' e sandeu, |
| 5:92 | que a fezésse mui longe no mar somerger. |
| 5:133 | dona, que perderan por traïçôn mui sotil |
| 6:11 | mas ficou-lle del un fillo, | con que foi mui confortada, |
| 6:31 | entôn cantou o meninno; | e foron ên mui pagados |
| 6:39 | mas déu muï maa noite | a sa madre, a mesquinna, |
| 6:52 | e direi que mui mal érra | queno téu ben atende.” |
| 7:30 | léda e mui risonna. |
| 7:33 | mui mal vóssa fazenda |
| 8:10 | que mui ben cantar sabía | e mui mellor vïolar, |
| 8:23 | ar pousou-lle na vïóla; | mas o frade mui felôn |
| 8:27 | u x' ant' estav', e atou-a | mui de rij' e diss' assí: |
| 9:8 | houv' i ũa dona | de mui santa vida, |
| 9:9 | mui fazedor d' algu' e | de todo mal quita, |
| 9:10 | rica e mui nóbre | e de ben comprida. |
| 9:89 | Mas a vóz do céo | lles disse mui d' alto: |
| 10:5 | Dona en mui pïadosa seer, |
| 11:22 | de mui bon grado. |
| 11:33 | e con mui grand' alegría |
| 11:78 | o mui culpado. |
| 12:12 | com' é mui grand' e provada | a perfía dos judéus |
| 12:19 | Entôn todos mui correndo | começaron lógo d' ir |
| 13:4 | que feze Santa María, | dun mui malfeitor ladrôn |
| 14:23 | Mui triste ficou San Pedro | quand' esta razôn oiu, |
| 15:30 | que mui mais sei éu ca ti assaz, |
| 15:136 | foron que a Virgen mui de prez |
| 15:147 | E contou-lles a mui gran ferida |
| 16:8 | prez d' armas, e mui fremos' e apóst' e mui fran; |
| 16:59 | E entôn lle disse a Sennor do mui bon prez: |
| 17:8 | que ũa dona mui de coraçôn |
| 17:11 | A dona mui bon marido perdeu, |
| 17:34 | de que foi ela mui maravillada. |
| 17:56 | maestre, mui prét' é a vóssa fin.” |
| 18:32 | con mui gran sésta |
| 18:44 | con mui grand' alegría. |
| 19:28 | e dun santo bispo mui ben confessados, |
| 21:8 | santa fez mui grand' a ũa mesquinna |
| 21:11 | Chorando dos ollos mui de coraçôn, |
| 21:20 | dũa fórte féver mui cedo morreu; |
| 22:1 | Mui gran poder há a Madre de Déus |
| 22:9 | mui grande que haví' a séu sennor, |
| 23:4 | Santa María por ũa dona mui sen sanna, |
| 23:13 | mas de bon vinno pera el éra mui menguada, |
| 24:38 | Os crérigos en mui bon son |
| 24:47 | da Virgen, e mui con razôn; |
| 25:4 | un gran miragre mui fremoso, |
| 25:21 | farei éu mui de coraçôn |
| 25:86 | no pórto das aguas mui fondas |
| 25:88 | un judéu mui tóste corría, |
| 25:92 | foi, metendo mui grandes vózes, |
| 25:96 | o mar con mui gran covardía; |
| 25:109 | achou en ela. E mui ben |
| 25:118 | mui de rijo lle demandava |
| 26:3 | Mui gran razôn é que sábia dereito |
| 26:23 | e o démo mui festinno |
| 26:50 | mui tóste sen tardar. |
| 27:29 | Santa María, e mui de coraçôn |
| 27:31 | Assí lles respôs a mui santa Sennor: |
| 27:56 | de querer gran mal à do mui bon talán, |
| 28:1 | Todo logar mui ben póde | seer defendudo |
| 28:5 | contar mui de coraçôn, |
| 28:6 | que fez mui grand' e féro |
| 28:16 | mui brav' e mui sannudo, |
| 28:36 | da mui nóbre cidade |
| 28:37 | mui de rij' e conssellou |
| 28:54 | se a Virgen mui santa |
| 28:62 | e ela mui sen sanna |
| 28:110 | a mui santa Reínna |
| 31:59 | O lavrador que pós ele | a mui gran préssa vẽéra, |
| 32:21 | mandou-lle tan tóste | mui sen pïedade |
| 32:41 | O Bispo levou-se | mui de madurgada, |
| 34:8 | en távoa, mui ben feita, de Santa María, |
| 34:20 | a omagen quant' en si mui bõo cheiro dava, |
| 34:27 | Pois lle tod' esto feit' houve, mui gran demostrança |
| 35:12 | do Rodão, u havía | mui grand' igreja entôn, |
| 35:24 | da eigreja, hóme bõo, | manss' e de mui bon talán, |
| 35:34 | de mui ricos mercadores | que levavan grand' haver. |
| 35:35 | E u ja pelo mar ían | todos a mui gran sabor, |
| 35:46 | que tan tóste non vẽéssen | mui grand' algu' i oferer. |
| 35:47 | Todos entôn mui de grado | oferían i mui ben: |
| 35:57 | lles diss' a mui grandes vózes: | “Falssos, maos e encréus, |
| 35:64 | e fez tirar das galéas | saetas mui mais de mil |
| 35:75 | E lógo aas relicas | correndo mui gran tropél |
| 35:99 | Quand' este miragre viron, | tornaron mui volontér |
| 35:103 | Disso maestre Bernaldo: | “Esto mui gran dereit' é |
| 36:8 | que se levou mui gran tormenta, e a noit' escura |
| 36:25 | contra o masto, e viron en cima mui gran lume, |
| 36:26 | que alumẽava mui mais que outras craridades. |
| 37:28 | E quando s' espertou, sentiu-se mui ben são, |
| 38:7 | e porên son mui neicíos provados |
| 38:22 | mui maas compannas se foron tan tóst' i meter, |
| 39:23 | Daquesto foron mui maravillados |
| 39:28 | ante semellava que mui lavada |
| 40:6 | mui contra natura, |
| 40:26 | da mui gran locura |
| 41:19 | porque a sa mercee é mui maior |
| 42:1 | A Virgen mui grorïosa, |
| 42:7 | per que tirou de gran falla | a un mui falss' amador, |
| 42:13 | En aquela praç' havía | un prado mui verd' assaz, |
| 42:36 | que diss' a mui grandes vózes: | “Ai, Santa María, val!” |
| 42:52 | que o chamou mui sannuda: | “Ai, méu falss' e mentiral! |
| 42:60 | chamand' a el mui sannuda: | “Mao, falsso, desleal, |
| 43:1 | Porque é Santa María | leal e mui verdadeira, |
| 43:46 | e non quisésses que fosse | nojosa e mui parleira.” |
| 44:7 | que grand' e mui fremos' éra, e ren |
| 44:28 | mui cantada; mas ante que partir |
| 45:14 | que s' en todo non metesse | por de mui gran crüeldade. |
| 45:17 | éra chẽa de pecados | e mui mais mórta ca viva, |
| 45:19 | E, porque sempre os bõos | lle davan mui gran fazfeiro |
| 45:25 | e per que mui ben vivessen | lles daría comprimento, |
| 45:30 | muit' apóst' e mui viçoso, | u comprís' sa caridade. |
| 45:31 | En este coidad' estando | muit' aficad' e mui fórte, |
| 45:41 | e mui mal vos acharedes | de quanto a ja tevéstes; |
| 45:44 | ca Déus é mui justiceiro, | e por esto ben sabemos |
| 45:52 | e contou aqueste feito | mui tóst' a Santa María; |
| 46:17 | e mui lédo se tornou |
| 47:14 | muit', e mui ben sa orden | tiínna, com' aprendí; |
| 47:22 | e a Santa María | mui de rijo chamou, |
| 47:28 | dizendo: “Fuge, mao, | mui peor que rapaz.” |
| 47:30 | o démo en figura | de mui bravo leôn; |
| 47:31 | mas a Virgen mui santa | déu-lle con un bastôn, |
| 48:1 | Tanto son da Grorïosa | séus feitos mui pïadosos, |
| 48:18 | que non cantavan as hóras | e andavan mui chorosos. |
| 48:19 | Os monges, porque sentían | a sa casa mui menguada, |
| 49:14 | enas mui grandes coitas, |
| 49:22 | ũa mui gran companna |
| 49:31 | havían mui féro mortal, |
| 49:42 | viron mui gran lume |
| 49:46 | viron ũa mui béla |
| 51:2 | devemos tẽer mui cara, |
| 51:4 | sempre mui ben os ampara. |
| 51:5 | E desto vos contar quéro | ũa mui gran demostrança |
| 51:26 | do mund', estrela mui crara, |
| 52:1 | Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer |
| 52:4 | mui fremoso vos quér' óra contar, |
| 52:5 | que quiso mui grand' a Grorïosa mostrar; |
| 52:17 | e estavan i todas mui quedas en paz, |
| 53:1 | Como pód' a Grorïosa | mui ben enfermos sãar, |
| 53:8 | sa madr' éra que fïava | a lãa mui volontér, |
| 53:13 | e a madre mui coitada | pera Seixôn o levou |
| 53:14 | e chorando mui de rijo, | o pos ben ant' o altar. |
| 53:46 | que as Escrituras soube, | e latín mui ben falar. |
| 53:48 | escrito mui ben sabía, | e mui mais, per bõa fé; |
| 53:50 | prazer que esta igreja | façades mui ben obrar. |
| 53:51 | E por que cértos sejades | que tod' est' e mui mais sei, |
| 54:18 | en ũa capéla mui pequeninna; |
| 54:55 | Pois esto dit' houve, foi-s'. E mui cedo |
| 55:2 | que mui d' anvidos s' assanna | e mui de grado perdõa. |
| 55:9 | mui ben e compridamente, | que en elas non falía |
| 55:14 | que a por amiga teve | un mui gran temp' en Lisbõa. |
| 55:31 | con sennor, assí dizía, | chorando mui fèramente: |
| 55:37 | Esto con medo cho peço, | ca éu sõo mui covarda |
| 55:49 | viron entrar i un moço | mui fremosinno correndo, |
| 55:51 | E pois entrou eno córo, | en mui bõa vóz e crara |
| 55:57 | foi entôn ela mui léda | poi-ll' el diss' onde vẽéra, |
| 55:60 | que éran i ajuntadas | de monjas mui mais ca cento, |
| 56:2 | séu miragre mui fremoso |
| 57:1 | Mui grandes noit' e día |
| 57:20 | fez, que mui longe sõa, |
| 57:24 | d' i mui grand' e estranna |
| 57:32 | a eles mui correndo |
| 57:44 | mui trist' e mui coitada; |
| 57:56 | corrend' e foi mui tóste, |
| 57:82 | e mui maltreito |
| 58:6 | que d' amor lle mostrou mui gran sinal. |
| 58:22 | con mui gran pavor que houve mortal. |
| 58:36 | Santa María e mui mal trager, |
| 59:5 | que fez mui fremos' afeito |
| 59:22 | a que mui de coraçôn |
| 59:40 | mui gran temp' aquest' usou, |
| 62:14 | séu fill', onde foi pois mui repentuda. |
| 62:15 | Ca daquesto pois pres mui gran quebranto, |
| 63:6 | de mui gran vergonna que cuidou prender. |
| 63:23 | Mais el conde defendía-se mui ben, |
| 63:24 | ca éra ardido e de mui bon sen; |
| 63:26 | mais ía-os mui de rijo cometer. |
| 63:29 | que non houv' i lide nen mui bon tornei |
| 63:59 | Mas rógo-vos, porque vos é mui mestér, |
| 63:63 | Disse-ll' est' el conde, e mui mais ca tres |
| 64:1 | Quen mui ben quisér o que ama guardar, |
| 64:4 | vos direi mui grande, que mostrou en Aragôn |
| 64:11 | Aquel infançôn un mui gran temp' assí morou |
| 64:55 | Mais aquela vélla, com' éra mollér mui vil |
| 65:3 | Porend' un miragre vos direi mui grande |
| 65:8 | de mui santa vida e mui bon crischão, |
| 65:42 | e porên foi-se mui trist' e mui coitado. |
| 65:51 | que achou un hóme mui de santa vida |
| 65:79 | Foi-s' o hóm' e punnou de chegar mui cedo |
| 65:88 | escarnecend' un hóme mui fèramente, |
| 65:89 | mui magr' e roto e de fól contenente, |
| 65:98 | atá que o viu mui longe do poblado, |
| 65:100 | mui ben feita tod' a bóveda de pédra, |
| 65:118 | mais jazed' en este lugar mui calado.” |
| 65:132 | est' hóm' en sentença jaz mui perigosa; |
| 65:133 | mais tu que és mui misericordïosa, |
| 65:136 | “Vai óra mui quedo e non t' alvoroces; |
| 65:140 | e catou-os todos; mais tardou mui pouco |
| 65:158 | pero ando núu e mui mal parado. |
| 65:195 | que os havía mui gran temp' enganados, |
| 66:7 | miragre mui gran |
| 67:7 | Ond' avẽo que un hóme | mui poderos' e loução, |
| 67:18 | meteu-s' en un córpo mórto | d' hóme de mui gran beldade, |
| 67:24 | Quando ll' hóm' oiu aquesto | dizer, foi ên mui pagado; |
| 67:36 | enas montannas mui fórtes, | e eno mar que pescasse; |
| 67:42 | da Virgen mui grorïosa, | Reínna de pïedade. |
| 67:48 | éra, viveu mui gran tempo, | trões que un bisp' i vẽo |
| 67:51 | Aquel bispo éra hóme | sant' e de mui bõa vida, |
| 67:52 | e mui mais religïoso | que se morass' en ermida; |
| 69:27 | Pois isto viu un hóme mui fremoso, |
| 69:29 | que no levar non foi mui preguiçoso |
| 69:67 | que o tirou contra si mui correndo |
| 70:4 | e mais MANSA e mui MELLOR |
| 70:10 | da mui santa compannía. |
| 71:20 | por dormir mui cansada, | e pero non durmía. |
| 71:26 | e sei óra mui léda, | e un pouco falemos.” |
| 71:44 | de rezares mui passo, | amiga companneira, |
| 71:51 | Ca sempr' “Ave María” | mui ben e passo disse; |
| 72:12 | dun mui mentiral, |
| 72:16 | mui descomunal- |
| 72:30 | “Téu fillo, mui mal garçôn, |
| 73:8 | que servían a Virgen mui de coraçôn; |
| 73:25 | que éra mui vermello; e tal la parou |
| 73:42 | vẽéron de mui lonj' a casul' aorar. |
| 74:6 | ela mui fremos' a todo séu poder. |
| 74:18 | per que o fezésse mui cedo morrer. |
| 74:22 | e punnava de a mui ben compõer, |
| 74:23 | por que parecesse mui fremos' assaz. |
| 74:26 | mui grandes torvões e que quér chover. |
| 75:4 | é ela mui despagada. |
| 75:5 | E desta razôn vos direi | un miragre mui fremoso, |
| 75:10 | mui riqu' e muit' orgulloso | e soberv' e torticeiro; |
| 75:14 | mui cativa e mui póbre | e de tod' haver mesquinna; |
| 75:20 | mui mais se pagava desto | ca de seer ben herdada. |
| 75:39 | e o riqu' entôn con sanna | mui bravo lle respondía: |
| 75:46 | aquí con est' hóme bõo | que é honrrad' e mui rico, |
| 75:50 | e achó-a mui coitada | e cona mórte gemendo, |
| 75:53 | Quand' est' entendeu a vélla, | foi mui trist' a maravilla |
| 75:91 | Respôs-lle Santa María: | “Mui cedo serás comigo; |
| 75:113 | E ao crérig' a Virgen | disse que mui ben fezéra |
| 75:114 | e que mui ben s' acharía | de quanto alí vẽéra, |
| 75:115 | demais faría-ll' ajuda | mui ced' en gran coita féra; |
| 75:122 | muit' espantosos e feos, | e negros mui más ca móra, |
| 75:130 | que de perder-se houvéra; | mas acorreu-lle mui cedo |
| 76:4 | mui maravilloso, que quis a Virgen mostrar |
| 76:8 | e ladrôn mui fórt', e tafur e pelejador; |
| 77:19 | E ela alí jazendo fez mui bõa vida |
| 77:28 | cada un nembro per si mui de rij' estalava, |
| 77:29 | ben come madeira mui seca de teito, |
| 78:4 | un mui gran miragre que quéro que sabiades |
| 78:8 | que houv' en Tolosa un conde mui preçado; |
| 78:20 | que aquel bon hóme mui mal con el mezcraron; |
| 78:25 | e un mui gran forno encender llo mandava |
| 78:26 | de lenna mui gróssa que non fosse fumosa. |
| 78:37 | u dizían missa ben de mui gran maneira |
| 79:10 | que chamavan Musa, que mui fremosinna |
| 79:13 | E esto fazendo, a mui Grorïosa |
| 82:1 | A Santa María mui bon servir faz, |
| 82:4 | fez Santa María miragre mui bél |
| 82:5 | por un monge bõo, cast' e mui fïél, |
| 82:6 | que viu de dïabres vĩir mui grand' az. |
| 82:11 | El assí estando en mui gran pavor, |
| 82:34 | con vósso mal rei, mui peor que rapaz.” |
| 84:7 | Esto foi dun cavaleiro | que casad' éra mui ben |
| 84:26 | e pero parou i mentes | sempre mui mais des entôn. |
| 84:32 | outra dona mui fremosa | amo muit' e amarei |
| 84:52 | e achó-a viv' e sãa | e houv' ên mui gran prazer. |
| 84:54 | a Virgen Santa María, | cantando en mui bon son. |
| 85:27 | havedes mui gran desamor en todas sazões, |
| 85:28 | e matastes-me méu Fillo come mui felões. |
| 85:36 | e d' outros dïabos, negros mui mais que carvões, |
| 85:56 | que partiron mui de grado con el sas rações. |
| 86:11 | O miragre foi muit' apóst' e mui bél |
| 86:19 | O logar éra de mui gran devoçôn, |
| 88 | Como Santa María fez a un físico que se metera monje que comesse das vidas que os outros monjes comían, que a el soían mui mal saber. |
| 88:9 | un monje mui leterado, |
| 88:13 | fora de mui ben jantar |
| 88:19 | porend' éra mui coitado |
| 89:7 | a Reínna mui pïadosa, |
| 89:21 | e chamando-se mui cativa, |
| 89:27 | Porend' a mui comprida |
| 91:5 | outro mui grand' e mui féro |
| 91:10 | non há i mui gran sazôn, |
| 93:5 | Dest' un mui gran miragr' en fillo dun burgês |
| 93:9 | Est' éra mui fremoso e apóst' assaz, |
| 93:10 | e ar mui leterado e de bon solaz; |
| 93:14 | quiso Déus que caess' en el mui gran gafeen, |
| 94:58 | ela mui ben o guardou, |
| 94:67 | do cavaleiro mui cedo, |
| 94:105 | O convent' o por mui gran |
| 95:9 | El Cond' Abrán foi aqueste, de mui santa vida, |
| 95:10 | que fez mui gran pẽedenç' en aquela ermida |
| 95:13 | ca a sa mui gran mercee nunca é falida |
| 95:31 | e fillárono aginna e con mui gran sanna |
| 95:56 | por pouco, fillou un vidro de mui béla talla. |
| 95:69 | Estas nóvas pela térra foron mui sõadas, |
| 97:26 | con mui gran med' en séu coraçôn, |
| 97:68 | lógu' entôn todo mui ben sentiu |
| 98:13 | u vẽo aquesta dona, | mui póbre mollér, |
| 98:20 | mui mais son as tas mercees | que pecados méus; |
| 99:22 | de as danar mui privado. |
| 100:7 | entender | de que mui culpados |
| 102:4 | a mui Santa Sennor. |
| 102:10 | mui dad' a Santa María |
| 102:16 | que lle disse: “Mui mellor, |
| 103:10 | mui crara e mui fremosa, | e cab' ela s' assentou. |
| 103:11 | E pois lavou mui ben sas mãos, | diss': “Ai, Virgen, que será |
| 103:22 | Des i foi-s' a passarinna, | de que foi a el mui gréu, |
| 104:7 | Aquesto foi en Galiza | non há i mui gran sazôn, |
| 104:33 | avẽo ên mui gran cousa | que vos óra contarei; |
| 104:39 | E pos a mão nas toucas, | e sentiu e viu mui ben |
| 105:13 | mai-la Virgen se lle chegou mui quedo |
| 105:15 | mais se me crevéres, irás mui cedo |
| 105:25 | mui pagada e con grand' alegría, |
| 105:29 | hóme que é mui riqu' e muit' honrrado |
| 105:36 | a foron mui sen séu grad' esposar. |
| 105:60 | quand' esto soube, e mui gran pesar. |
| 106:6 | escrito, e mui ben sei |
| 106:13 | en salv' a mui Precïosa. |
| 106:23 | viu eigreja mui fremosa. |
| 106:28 | que é óbra mui costosa.” |
| 106:48 | a cárcer mui tẽevrosa |
| 107:36 | e ergeu-se mui ligeira- |
| 107:45 | bẽeita, u mui sobeja |
| 108:23 | fez per séu mui gran poder, |
| 108:70 | que o mui ben entendeu, |
| 110:1 | Tant' é Santa María de ben mui comprida, |
| 111:10 | a mui comprida de sen. |
| 111:15 | E pero de mui bon grado |
| 112:27 | Esto foi cousa mui cérta, |
| 112:35 | Entôn mui tóste remaron |
| 113:5 | Desto direi un miragre | mui grande que contar oí |
| 114 | Esta é dun mancebo a que séus ẽemigos chagaron mui mal de mórte, e sa madre prometera-o a Santa María de Salas, e foi lógo guarido. |
| 114:14 | ca lle déron cólbes mui descomũaes. |
| 114:16 | cona mui gran coita que dele tiínna, |
| 114:17 | foi por el mui tóst' e trouxe-o aginna |
| 114:20 | das chagas mui grandes e atán maltreito, |
| 115:11 | da mui nóbre sperança; |
| 115:18 | a do mui bon talante |
| 115:31 | riqu' e mui ben casado, |
| 115:37 | mui gran temp' estevéron |
| 115:100 | por que o mui mais ca pez |
| 115:117 | e con mui gran quebranto |
| 115:157 | as mui grandes tormentas |
| 115:178 | con mui gran coita mortal; |
| 115:194 | mui comprida.” |
| 115:219 | en mui béla figura |
| 115:251 | séus livros mui correndo, |
| 115:258 | mai-lo démo mui sotil, |
| 115:264 | que mui queda |
| 115:279 | fezo fugir mui tristes; |
| 117:9 | tallar e coser con seda d' óbra mui mïúda, |
| 117:18 | caeu en térra e jouve mui gran péça muda. |
| 119:9 | mui gran mannãa jantando e cẽand' a nõa, |
| 119:11 | Este mui bon pan comía sempr' e bõos vinnos |
| 119:14 | prendía, e por el éran mui mal remeúdos. |
| 119:19 | e dizend': “Aginn', aginna, mui tóste fillade |
| 119:39 | Ca pero el de justiça mui pouca fezéra, |
| 119:51 | Poi-l' aquesto diss' a Virgen, en un mui bél chão |
| 120:10 | e serán per i de mui bon sen; |
| 120:12 | mercee mui grand' e bon talán, |
| 121:4 | amostrou mui gran miragre | a Sennor de todo prez |
| 121:12 | que a guerlanda das rósas | no tempo delas mui ben |
| 121:19 | que mui ben encavalgados | viínnan; mais, a la fé, |
| 121:44 | mui mais; e este miragre | per muitas térras contou |
| 121:46 | mostrando como nas coitas | aos séus é mui leal. |
| 122 | Como Santa María resucitou ũa infante, filla dun rei, e pois foi monja e mui santa mollér. |
| 122:46 | e fillou-a nos braços mui vïaz, |
| 123:9 | entrara na orden e i mui bon prez |
| 123:20 | a coor mui negra lógo se cambiou |
| 123:21 | e a faz mui branca toda se tornou |
| 123:24 | ond' houvéron os frades mui gran pesar; |
| 124:3 | E dest' un mui gran miragre | vos contarei, que oí |
| 124:7 | mui préto d' ambo-los mares, | do gran que corr' arredor |
| 124:19 | a aqueles que se fían | en ti mui de coraçôn, |
| 124:25 | mui grande con un venabre | e depoi-lo degolar. |
| 125:12 | que a Virgen, de Déus Madre, | mui de coraçôn servía. |
| 125:21 | Daquesto foi mui coitado | o crérigu', e per séu saber |
| 125:32 | que o que a enganasse | mui mais ca nós sabería.” |
| 125:37 | dizend': “O que nos mandastes | mui ben o per recadei éu, |
| 125:38 | e hoi mais de a haverdes | tenno que non será mui gréu.” |
| 125:60 | mui grand' algo que éu tenno, | que gannei sen tricharía.” |
| 125:64 | do Céo mui grorïoso | lógo lle-lo desfazía. |
| 125:84 | te 'scaecemos mui tóste, | louca, maa e sandía?” |
| 125:86 | farei mui de bõa mente; | mais este, de que soon mollér, |
| 125:100 | do Céo mui grorïosa, | e foron i todavía. |
| 126:24 | muito e mui ben se mãefestou |
| 127:3 | E desto mui gran miragre | vos direi que ũa vez |
| 127:11 | lle quisésse daquel tórto | grand' e mui descomunal. |
| 127:31 | El, como quér que lle fosse | esto de fazer mui gréu, |
| 127:43 | A mollér de sonnar esto | houv' ende mui gran sabor, |
| 127:47 | Quand' est' oíron as gentes, | mui gran maravilla ên |
| 128:24 | e viu i Santa María, | mui fremosa e mui crara, |
| 128:33 | foi con el, e na colmẽa | viu a Virgen mui comprida |
| 128:40 | na colmẽa a mui santa | Virgen e com' abraçava |
| 128:41 | a séu Fillo Jesú-Cristo, | e mui mellor odor dava |
| 128:46 | aquel día con sa noite, | e de todos mui catada |
| 128:52 | mui sãa e mui fremosa, | como x' a Déus guardar quiso |
| 128:54 | Porên seja el loado | sempr' e ela mui loada. |
| 129:2 | sãar pód' hóm' a de ben mui comprida. |
| 129:26 | E esta cousa foi mui lonj' oída |
| 129:29 | de Salas, e mui gran sabor houvéron |
| 130:18 | senôn se é mui mao pecador. |
| 131:18 | en cóvas mui grandes, de que grand' haver |
| 131:66 | sérvos nunca póden mui gran mal prender.” |
| 132:5 | macar seja mui fremosa |
| 132:20 | e riqu' e de mui gran guisa; |
| 132:75 | un mui gran sono correndo |
| 132:78 | dormindo viu mui gran gente |
| 132:90 | mui de grado saüdavas? |
| 132:102 | foi-s' a mui Santa Reínna; |
| 132:132 | fillou de mui gran pobreza |
| 133:3 | Dest' un miragre mui grande mostrou |
| 134:7 | mui gran gent' assũada que sãidade |
| 134:54 | mui mais que lentérna; |
| 134:64 | a mui pïadosa, |
| 135:65 | con ela, que mui mortal |
| 135:108 | morreste, mui ced' aduz |
| 136:2 | quenas cuida desonrrar mui fól é sen dultança. |
| 136:6 | por que prendeu porên mórte a mui gran viltança. |
| 136:9 | bẽeita, feita de mármor, de mui gran sobeja |
| 136:20 | Mais la Madr' alçou o braço lógo mui festinno, |
| 137 | Como Santa María fez seer casto a un cavaleiro que soía seer mui luxurïoso. |
| 137:3 | E dest' un mui gran miragre direi que avẽo |
| 137:23 | El en tal coita vivendo, a mui Grorïosa, |
| 137:26 | faz e come mui sisuda e come arteira. |
| 137:34 | por maneira muit' estranna e mui vertudeira. |
| 137:42 | ca de salvar os séus sempre é mui sabedeira. |
| 138:4 | e mui de coraçôn en ela fïar, |
| 138:22 | e caeu en un mui gran silvar entôn. |
| 138:50 | méu Fillo mais d' al, e con mui gran razôn; |
| 138:52 | como a sa carne mui nóbre convên; |
| 139:3 | e mui fremosos |
| 139:23 | déu aa Virgen, muï pequeninno, |
| 139:31 | foi. Mui correndo |
| 139:35 | Mais la figura da Virgen mui sagen |
| 139:42 | do mui maldito |
| 140:6 | mui mais ca cen mil vegadas. |
| 140:14 | con loores mui cantadas. |
| 140:18 | e sas graças mui grãadas. |
| 141:8 | contar dun santo monge mui ben ordinnado |
| 141:27 | que o ergeu mui tóste pela déstra mão, |
| 142:27 | tornar, ca havía mui gran sabor |
| 142:33 | mas el chamou a Virgen mui cortês, |
| 143:31 | e daquesta mui gran coita saír, |
| 144:11 | sabía mui mais d' al ren ben querer. |
| 144:34 | a ele polo ferir mui felôn, |
| 145:20 | foi mui francamente e ben empregado |
| 145:32 | que contra el lógo vẽo mui festinno, |
| 145:33 | apósto vestido e mui fremosinno, |
| 146:20 | sempre mui ben e con razôn. |
| 146:21 | Pero mui mais que outra ren |
| 146:26 | lle rogava mui mais que al, |
| 146:29 | El outrossí mui gran sabor |
| 146:50 | ll' un desses mui maos encréus |
| 146:54 | aquel lijado con mui gran |
| 146:67 | Quand' o oiu, mui mais ca pez |
| 146:74 | são, que ll' éra mui mestér. |
| 146:94 | mollér bõa e mui fïél, |
| 146:99 | mui fremosos, e de raíz |
| 147:9 | e mostrou i séu miragre, | que vos non foi mui rafez. |
| 147:31 | E a vélla mui festinno |
| 148:1 | De mui grandes periglos | e de mui grandes maes |
| 148:4 | que dos outros da Virgen | será mui grand' enquisa, |
| 148:22 | e déron-lle mui grandes | cólbes e mui mortaes. |
| 149:10 | contar que hei oído | mui pouc' há e retreito; |
| 149:18 | sa missa, mui de rijo | chorando lle rogava |
| 149:44 | mui mais que nulla outra | que seja creatura. |
| 151:31 | Ca enquant' el os gẽollos | ficav' e “Ave María” | dizía mui simpremente |
| 152:3 | E dest' un mui gran miragre | mostrou por un cavaleiro |
| 152:17 | chẽa dun manjar mui jalne, | non de vida saborosa, |
| 152:18 | mas amarga, e sen esto | dava mui maos odores. |
| 153:12 | mui préto estava. |
| 153:33 | da mui Grorïosa; |
| 154:11 | E levantou-se do jógo | e foi travar mui correndo |
| 154:16 | ou a Déus ou a sa Madre | darei mui gran saetada.” |
| 154:18 | suso escontra o céo; | e fez mui gran demorança |
| 154:30 | houvéron mui grand' espanto. | Mas o tafur sen tardança |
| 154:31 | fillou mui gran pẽedença | e entrou en ôrdin fórte, |
| 155:8 | e porend' as nóssas culpas | enmenda por nós mui ben, |
| 155:11 | En térra d' Aleixandría | houve un mui malfeitor |
| 155:12 | cavaleiro, mui sobejo | e mui brav' e roubador; |
| 155:53 | sempre nas mui grandes coitas | e ar guarda-os de mal; |
| 156 | Este miragre fez Santa María en Cunnegro por un crérigo que cantava mui ben as sas prosas a sa loor, e prendêrono heréges e tallaron-ll' a lingua. |
| 156:3 | Dest' un mui maravilloso |
| 156:5 | que fez, e mui pïadoso, |
| 156:17 | e mui mal lle per jogaron, |
| 156:41 | e meteron mui ben mentes |
| 157:2 | o que faz mal, e mui tóste | por ela o er faz são. |
| 157:6 | mais a sa hóspeda foi-lles | mui maa de cabo são. |
| 157:7 | Ca u eles lle compraron | mui ben quanto lles vendeu, |
| 157:24 | róga mui gran pïadade: | Porend' esta foi entôn |
| 158:1 | De muitas guisas los presos | sólta a mui grorïosa, |
| 158:3 | E de tal razôn vos quéro | contar un mui gran miragre, | que fez por un cavaleiro |
| 158:4 | bõo d' armas e de mannas | e en servir un ric-hóme | cuj' éra, mui verdadeiro; |
| 158:8 | e ele con mui gran coita | sempre de noit' e de día | Santa María chamava |
| 158:13 | e en llas britar mui tóste | non vos foi i vagarosa, |
| 158:26 | fora, per que mui loada | foi porend' a Precïosa. |
| 159:6 | como mui bõos crischãos, | simplement' e homildosos. |
| 159:22 | e d' ir alá mui correndo | non vos foron vagarosos. |
| 161:6 | en que éra figurada | mui ben a sa Majestade. |
| 161:13 | e viínna mui correndo, | ond' el foi muit' espantado |
| 161:20 | de sa vinna; e a pédra | feriu mui de rijo lógo |
| 161:33 | per que cada ũu deve | a seer mui desejoso |
| 162:10 | óra un mui gran miragre que fez |
| 163:4 | mui grand' en Ósca, dun hóme | que ena tafuraría |
| 163:19 | Lógo que est' houve dito, | foi de todo mui ben são, |
| 165:3 | En Ultramar dest' avẽo | miragre grand' e mui bél |
| 165:5 | a un soldán poderoso, | porque éra mui crüél |
| 165:16 | e mui préto de Tortosa | en un outeiro sobiu, |
| 165:29 | Entôn a mui grandes vózes | todos disséron assí: |
| 165:30 | “Sennor, se nos non acórres, | preit' é mui descomũal.” |
| 165:36 | u gente muita non fosse, | armados todos mui ben. |
| 165:43 | O mouro, con mui gran medo, | lle respôs esta razôn: |
| 166:13 | e ía mui lédo, como | quen se sen nïún mal sente, |
| 167:5 | ca un fillo que havía, | que crïava, mui viçoso, |
| 167:6 | lle morrera mui coitado | dũa mui fórte doença. |
| 167:10 | e de fïar-se na Virgen | fillou mui grand' atrevença; |
| 167:12 | Mais las mouras sobr' aquesto | lle davan mui gran contenda; |
| 167:17 | e velarei na eigreja | da mui benaventurada |
| 167:26 | ca a sa mui gran vertude | passa per toda sabença. |
| 168:10 | que mui longe vai séu saber. |
| 168:28 | chorando mui de coraçôn, |
| 169:35 | que tolless' a eigreja | d' ontr' eles; mas mui gréu |
| 169:42 | passou con mui gran gente, | aquesto verdad' é |
| 170:11 | Par Déus, loada mui de coraçôn |
| 171:58 | ontr' os téus mui grorïosos |
| 172:5 | con sa nave carregada | de mui bõa merchandía, |
| 172:20 | tragían, todas venderon | mui ben e en poucos días. |
| 174 | Como un cavaleiro servía Santa María, e avẽo-lle que jugou os dados, e porque perdeu dẽostou Santa María; e arrepentiu-se depois, e do pesar que ende houve tallou a lingua; e sãô-lla Santa María, e falou depois mui ben. |
| 174:6 | e porque perdeu a eles, | descreeu mui fèramente. |
| 174:11 | de grand' érro que há feito. | E mui de rijo chorando |
| 174:15 | e foi pera sa pousada | con gran door mui coitado; |
| 174:16 | e jouv' assí vél tres días | mui maltreit' e lazerado, |
| 175 | Como Santa María livrou de mórte ũu mancebo que enforcaron a mui gran tórto, e queimaron un herége que llo fezéra fazer. |
| 175:68 | fez por aquel hóme bõo | mui leal e verdadeiro, |
| 176:3 | E dest' un mui gran miragre | direi que oí dizer |
| 176:10 | que sería séu romeiro | e dar-ll-ía mui grãados |
| 176:25 | e en mui pouco de tempo | en salv' a Salas chegou |
| 177:4 | da graça que del recebe | mui guisad' é que nos dé; |
| 177:9 | servía mui lealmente; | mas un falsso mezcrador |
| 178:4 | mui grande, por un meninno | que fillo dun lavrador |
| 178:21 | e diss' a mui grandes vózes: | “Leixad' a múa estar, |
| 181:4 | na cidade de Marrócos, | que é mui grand' e fremosa, |
| 181:10 | con muitos de cavaleiros | e mui gran gente mïúda. |
| 181:34 | e assí foi sa mercee | de todos mui connoçuda. |
| 182:1 | Déus, que mui ben barata |
| 182:4 | miragre mui fremoso |
| 182:34 | mui mais ca Damïata |
| 183:8 | da Virgen mui grorïosa, | feita como vos direi |
| 184:5 | E de tal razôn com' esta | un miragre mui fremoso |
| 185:8 | e un alcaid' i havía | que o guardava mui ben; |
| 185:55 | a pédras e a saetas | mui de rij' en derredor. |
| 185:72 | loores por sa bondade, | ca mui gran dereit' i han, |
| 185:73 | porque os séus mui ben guarda | e aos outros afán |
| 186:11 | O marido a amava mui mais d' al; |
| 186:23 | Quand' el est' oiu, houv' ên mui gran pesar; |
| 186:40 | fillaron a dona, que lle foi mui gréu |
| 186:51 | foron mui corrend', e tod' en derredor |
| 187:13 | que foi depois de monges mui grande abadía. |
| 187:21 | hinos e cantigos todos a mui gran perfía. |
| 187:41 | mui gran cousa d' ouro no altar, que reluzía. |
| 188:6 | que haveredes na Virgen | porên mui mais a fïar. |
| 188:8 | que mui de coraçôn sempre | a amou des meninnez |
| 189:19 | Aquesto fez el mui cedo | e meteu-s' ao caminno | con séu bordôn ena mão; |
| 191:11 | d' ir cada día por agua | mui longe a ũa fonte |
| 191:13 | indo per un semedeiro. | E mui ben que vos éu conte |
| 191:20 | ca pero caeu mui d' alte, | non foi mórta nen ferida, |
| 191:21 | mas ergeu-s' e déu loores | aa Virgen mui comprida |
| 192:21 | e mui gran perfía |
| 192:56 | de guardar mui ben |
| 192:81 | a mui verdadeira |
| 192:94 | mui louco, vilão |
| 193:8 | un mercador i andava | que mui grand' haver tragía; |
| 193:24 | E dando mui grandes vózes, | os da nave s' i juntaron, |
| 193:43 | Quando os da nav' oíron | esto, mui grandes loores |
| 194:2 | assí é contra os maos | mui fórt' e mui temeroso. |
| 194:10 | que mandou a un séu hóme | mao e mui sobervioso |
| 194:18 | aqueles dous o prenderon | en un logar mui fragoso, |
| 194:19 | e lógo daquel caminno | mui longe o alongaron, |
| 194:34 | con mui gran pavor de mórte. | Feito tan maravilloso |
| 194:39 | O jograr se foi sa vía, | dando mui grandes loores |
| 195:2 | da mui Grorïosa |
| 195:6 | per mi mui de grado |
| 195:9 | a mui Precïosa, |
| 195:16 | e viu mui fremosa |
| 195:20 | casar, mas mui féra- |
| 195:30 | noite mui viçosa, |
| 195:32 | e mui saborosa. |
| 195:44 | e mui vergonnosa- |
| 195:70 | foi e mui partido |
| 195:93 | mui perigoosa; |
| 195:100 | mais lá mui queixosa |
| 195:107 | a mui Gracïosa, |
| 195:116 | faça mui trigosa |
| 195:135 | aa mui brïosa |
| 195:142 | e mui revatosa |
| 195:151 | e mui desdennosa, |
| 195:154 | que fez mui mortaes, |
| 195:159 | A moça mui quedo |
| 195:172 | a mui vertüosa. |
| 195:174 | foi mui ben andante |
| 195:177 | da mui despeitosa |
| 196:3 | E desto vos contar quéro | un miragre mui fremoso |
| 196:32 | foi-se lógo mui correndo | a preguntar os crischãos |
| 196:44 | a Nóstro Sennor loando | con mui saborosos cantos. |
| 197:7 | mui maior poder sa Madre | há en os ressucitar; |
| 197:11 | mui rico, que séus gãados | havía e pan assaz, |
| 197:12 | e est' un séu fill' havía | que amava mui mais d' al. |
| 197:22 | por el mui grand' e mui féro, | chorando de coraçôn, |
| 197:24 | ca tenno que o terredes | por conssello mui leal: |
| 198:3 | Dest' avẽo en Terena | un miragre mui fremoso |
| 198:4 | que mostrou Santa María, | e d' oír mui saboroso; |
| 198:5 | e poi-lo oíren, creo | que por mui maravilloso |
| 198:7 | Naquel logar s' ajuntaron | d' hómees mui gran companna |
| 198:10 | que por se mataren todos | foron mui corrend' armados, |
| 198:24 | mas sól non tangeu en carne, | ca non quis a mui comprida |
| 198:27 | Porend' aqueste miragre | por mui grande o tevéron |
| 199:32 | a Virgen mui grorïosa | lla fez deitar, e tossindo, |
| 200:9 | e quis que mui chãamente |
| 201:5 | que fez Santa María | de mui gran pïadade, |
| 201:16 | e houve del un fillo, | mui béla creatura; |
| 201:18 | que o matou mui tóste | como mollér sandía. |
| 201:30 | pero caeu en térra, | ca mui mal lle doía. |
| 201:32 | ergeu-se mui correndo | e pres ũa aranna |
| 201:51 | Quando ll' est' houve dito, | foi-se; e mui guarida |
| 202:7 | El ũa prosa fazía | que éra feita mui ben, |
| 202:30 | dela e mui passo disse: | “Muitas graças, méu sennor.” |
| 203:7 | En servir Déus e os santos | havía mui gran sabor, |
| 204:5 | que éra mui leterado, | e por aquest' entendeu |
| 204:6 | que podía en começo | per ele mui mais comprir. |
| 204:7 | El daquel arcedïago | havía mui gran sabor, |
| 204:9 | e andando preegando, | vẽo-lle mui gran door, |
| 204:17 | ela u ele jazía | e mui ben o confortou, |
| 204:21 | e des i ar começaron | elas de mui gran lezer |
| 204:31 | Pois que foi mui ben ongido, | Santa María saiu |
| 205:3 | Ca aquestas dúas cousas | fazen mui compridamente |
| 205:9 | oïredes maravilla | mui grand', e cértos sejades |
| 205:11 | Na fronteira un castélo | de mouros mui fórt' havía |
| 205:15 | que tragía gran companna | de mui bõos cavaleiros, |
| 205:22 | colleu-se a ũa torre | mui fórt'. E de cada lado |
| 205:28 | e d' outra parte do fógo | que os mui fórte queimava, |
| 205:29 | ũa moura con séu fillo, | que mui mais ca si amava, |
| 205:33 | e pero que mui gran fógo | de todas partes viínna, |
| 205:53 | a ela e a séu Fillo | mui grandes loores davan, |
| 206:9 | que por mui gran fremosura | de mollér o enganou, |
| 207:5 | a un mui bon cavaleiro | e séu quito servidor, |
| 208:4 | carne da Virgen mui santa | por se nos ben amostrar |
| 208:18 | e esto fez mui cobérto, | que lle non fosse sabudo. |
| 208:26 | E des i foi-se mui lédo | o traedor descreúdo. |
| 208:31 | abriu mui tóst' a colmẽa | e ũa capéla viu |
| 209:24 | da door, mas sentí-me lógo mui ben; |
| 211:15 | mui cantada come en atal fésta, |
| 211:16 | e durou atẽ́ena mui gran sésta; |
| 211:17 | entôn viron cousa mui mãefésta, |
| 211:20 | muito dũa parte e mui menguado; |
| 211:25 | d' abellas mui brancas, que entrou quando |
| 211:38 | e fezéron mél a mui gran perfía. |
| 212:16 | e aqué-vos ũa dona | mui póbre a ela ven |
| 212:31 | A dona con mui gran medo | do marid' esmorreceu, |
| 213:1 | Quen sérve Santa María, | a Sennor mui verdadeira, |
| 213:13 | ca ela mui mais a outros | ca non a ele amava, |
| 213:14 | e porên quando podía | éra-lle mui torticeira. |
| 213:29 | havería del a Virgen | mui comprida de bondade, |
| 213:33 | ca todos mui mal juigados | a ela van por conórto, |
| 213:34 | ca en todo-los séus feitos | sempr' é mui dereitureira. |
| 213:35 | Ele, pois foi na eigreja, | deitou-s' entôn mui festinno |
| 213:56 | E o démo lles dizía: | “Mui gran tórto me fazedes, |
| 213:65 | e el por un mui gran tempo | nono podían sãá-lo, |
| 214:32 | na mão e mui coitado | eno tavleiro lançó-os. |
| 215:4 | mostrou i Santa María, | a Sennor mui verdadeira |
| 215:14 | a tiínnan a fronteira | en mui gran coita provada. |
| 215:23 | eno braço e tallou-lle | del ũa mui gran partida. |
| 215:31 | E metêrona no fógo | mui grand', e jouv' i dous días; |
| 215:38 | con ũa pédra mui grande | aa garganta atada. |
| 215:55 | E mandou que a guardassen | mui ben ena sa capéla, |
| 216:7 | Ela dun bon cavaleiro | mui rico éra mollér, |
| 216:8 | que perdera quant' havía, | e éra-lle mui mestér |
| 216:11 | que lle disso: “Pois méu sodes, | mui grand' algo vos darei; |
| 216:16 | que sa mollér ll' adussésse, | mui grand' algo ll' amostrou. |
| 216:19 | A ela foi-lle mui grave | por de sa casa saír, |
| 217:7 | E dest' un mui gran miragre | mostrou, per com' aprendí, |
| 217:14 | ant' houv' a ficar de fóra | com' hóme mui pecador. |
| 217:25 | chorand' e chamando muito: | “Sennor do mui bon talán, |
| 218:3 | E dest' en Vila-Sirga | miragre mui fremoso |
| 218:6 | de que ela faz muitos | nóbres e mui preçados. |
| 218:25 | e a mui grandes pẽas | alá con el chegavan; |
| 218:32 | mui mellor que en outro | e i acomendá-lo. |
| 218:39 | que el mui grandes dava, | chamando “Glorïosa” |
| 218:40 | e chorando mui fórte. | Mas a mui precïosa |
| 218:41 | o oiu e sãou-o | come mui poderosa, |
| 218:48 | E este, que fez? Lógo | fillou mui bõos dões |
| 219:6 | E de tal razôn miragre | vos direi mui saboroso: |
| 219:12 | e eno mármor mui branco | mandou-lles i fegurar |
| 219:18 | mui mal feit' en sa fegura, | segundo x' el é astroso. |
| 219:26 | fez tornar en ũa hóra | mui feo e mui lixoso. |
| 219:30 | ll-ían, e en ir veê-lo | non vos foi mui vagaroso. |
| 219:31 | E mandou a un séu hóme | que o lavasse mui ben |
| 219:34 | que desfazer nono pode. | E o bispo mui choroso |
| 219:42 | miragres, porque ben creo | que é mui maravilloso.” |
| 220:12 | loan días e noites | con mui fremosos cantos, |
| 221:2 | ca enas mui grandes coitas | ela os acórr' e guía. |
| 221:8 | éra moço pequeninno | o mui bon Rei Don Fernando, |
| 221:22 | dos séus fillos e dos nétos | mui gran prazer recebía. |
| 221:32 | e mui mais polo meninno, | a que todos ben querían; |
| 222:7 | Pois dizer-vos quér' éu dela | un miragre mui fremoso, |
| 222:8 | e ben creo que vos seja | d' oí-lo mui saboroso, |
| 222:11 | En Portugal, a par dũa | vila, mui rica cidade |
| 222:31 | Mais agora oïredes | todos a mui gran façanna |
| 223:6 | un mui bon miragre, assí Déus m' ajude. |
| 223:13 | que raviou mui fórt', e os parentes séus |
| 224:3 | Ant' é con mui gran razôn, | a quen parar i femença, |
| 224:13 | e Terena chaman i, | logar mui sant' aficado, |
| 224:27 | O bon hóm' e sa mollér | foron entôn mui cuitados |
| 224:48 | en Teren', e lóg' assí | mui grandes ofértas déron |
| 225:6 | dentro en Cidad-Rodrigo. | E é mui maravilloso |
| 225:10 | e porque a ben cantava, | éra ên mui desejoso |
| 225:12 | ena gran fésta d' Agosto, | desta Sennor mui comprida |
| 225:17 | cousa; mais mui grand' esforço | fillou, a fóro d' Espanna, |
| 225:18 | e de consomir-lo todo | non vos foi mui vagaroso. |
| 225:34 | per que assí non andasse; | e o córpo mui veloso |
| 225:42 | e disse que lle soubéra | a manjar mui saboroso. |
| 225:46 | mui mais na fé confirmado, | e non foi luxurïoso. |
| 227:4 | que fez un mui gran miragre | que creo, se Déus m' ajude, |
| 227:12 | mui de coraçôn rogava | a Virgen Santa María |
| 227:16 | da Virgen mui grorïosa | que aos cuitados présta, |
| 227:33 | e disse-ll': “Oí ta coita | e non fui mui vagarosa |
| 227:43 | E entrou pela igreja, | dando mui grandes braados, |
| 228:9 | e porende no estabro | un mui gran tempo jouvéra |
| 228:16 | indo fraqu' e mui canssado; | mas a que bẽeita seja, |
| 228:36 | e pois foi-s' a cas séu dono, | onde mui maravillados |
| 229:3 | E dest' un mui gran miragre | avẽo, tempo há ja, |
| 231:3 | Mui gran vertude provada |
| 231:7 | Ar mui gran sen ll' houve dado |
| 231:36 | mui saj' e de gran bondade, |
| 231:44 | tres meninnos mui sen medo, |
| 232:11 | Des i éra mui fremoso | e ar sabía voar |
| 233:4 | por un mui bon cavaleiro, | que en ela ben creía |
| 233:10 | a el correr-se leixaron, | dando mui grandes braados, |
| 233:27 | Enquant' el esto dizía, | os cavaleiros mui tóste |
| 233:40 | da térra este miragre, | mui gran prazer end' houvéron; |
| 234:3 | Ca macar é mui gran cousa | de fazer mudo falar |
| 234:4 | e oír o que for sordo, | mui maior, se Déus m' ampar, |
| 234:10 | e destas dúas doores | o foi mui tóste guarir. |
| 235:7 | Aqueste Santa María | mui de coraçôn de pran |
| 235:22 | nulla cousa, ca séu feito | destes é mui desleal. |
| 235:26 | e d' hoi mais mui ben te guarda | de gran pecado mortal.” |
| 235:38 | a Virgen Santa María, | como Sennor mui leal. |
| 235:52 | jazendo mui mal doente, | contra el o Rei francês |
| 235:53 | se moveu con mui gran gente; | mas depois foi mais cortês, |
| 235:62 | e do mal que lles ên venna, | a mi mui pouco m' incal. |
| 235:63 | E pois saír de Castéla, | el Rei con mui gran sabor |
| 235:64 | houve d' ir aa fronteira; | mas a mui bõa Sennor |
| 235:69 | dereit' a Valedolide, | u a Sennor mui de prez |
| 235:86 | de séu Fill' e que nos guarde | do mui gran fógu' ifernal. |
| 236 | Como ũa mollér perigoou no mar, e tragía un fillo pequeno nos braços; e feze-a Santa María per cima das aguas andar de pé, assí como iría per un mui bon chão. |
| 236:3 | E dest' un mui gran miragre | Santa María mostrou |
| 236:17 | dizendo: “Sennor mui santa, | por amor do Fillo téu |
| 237:61 | Pois que a assí degolou | mui longe da carreira, |
| 237:66 | ao caminno a levou, | des i mui saborosa- |
| 237:74 | que téu mandado levará | a Santarên mui tóste; |
| 237:75 | e do concello saïrá | contra ti mui grand' hóste, |
| 237:76 | e mui lonj' este feito téu | seerá retraúdo.” |
| 237:98 | achou, e foi mui ben entôn | confessada primeiro |
| 238:26 | vira gente tan bavéca, | e mui mal os dẽostou. |
| 238:28 | do mundo, mui gran despeito | houve daquel traedor; |
| 239:63 | a Virgen mui de coraçôn |
| 241:15 | dun clérigo mui santo, | que juntou este preito, |
| 241:47 | feze-o levar lógo | con mui grand' esperança |
| 242:1 | O que no coraçôn d' hóme | é mui crúu de creer, |
| 242:2 | póde-o Santa María | mui de ligeiro fazer. |
| 242:6 | mui tóst' acá nos acórre | sa vertud' e séu poder. |
| 242:7 | E dest' un mui gran miragre | vos quér' éu óra contar |
| 242:11 | Est' éra mui bon maestre | de pédra põer con cal, |
| 243:6 | un miragre mui fremoso, | que a Virgen corõada |
| 243:7 | mostrou cabo Vila-Sirga | per ũa mui gran geada, |
| 244:6 | e por Déus, este miragre | ascuitade-o mui ben. |
| 244:14 | que mui poucos i ficaron, | senôn foi ou quen ou quen. |
| 244:27 | O cativo mui cuitado | foi quando se viu assí |
| 245 | Como Santa María tirou un hóme de prijôn e o fez passar un río que éra mui fondo, e non se mollou. |
| 245:1 | O que en coita de mórte | mui grand' ou en prijôn for, |
| 245:7 | E sobr' aquest' un miragre | mui fremoso vos direi |
| 245:9 | en San Salvador da Torre, | por un hóm', e mui ben sei |
| 245:21 | est' hóm' alí ameúde, | des i mui de coraçôn |
| 245:35 | En un temôn o alcaide | mui fórt' estirá-lo fez |
| 245:47 | O hóme bõo jazendo | en coita mui grand' assaz, |
| 245:59 | E filló-o pela mão | mui manss' e mui sen afán |
| 245:64 | estavan mui ben fechadas; | pero pelo poder séu |
| 246:5 | dũa mui bõa crischãa | mollér que morava i, |
| 246:26 | e foi-se pera a vila, | mas non de mui gran vagar. |
| 246:41 | ende mui desconortada, | e en sa casa entrou, |
| 247:2 | assí veer fez sa madre | ũa moça mui privado. |
| 247:10 | a madr' éra mui coitada | e o padre mui coitado. |
| 247:20 | creendo que en ti éste | mui gran vertude sobeja; |
| 247:24 | pera ir-se da eigreja; | mas a mui Santa Reínna |
| 247:27 | Aquesto viu ben a gente | mui grande que i estava, |
| 248:14 | ben ant' o altar estando, | de peleja mui mortal. |
| 249:11 | non quería, mas lavrava | alí mui de coraçôn |
| 249:20 | a Virgen Santa María, | que o mui tóste livrou: |
| 249:24 | ante s' ergeu mui correndo, | que non tev' ollo por al, |
| 251:1 | Mui gran dereito faz | d' o mund' avorrecer |
| 251:7 | Un burgês i havía | mui rico e que ben |
| 251:12 | mui prét' éra sa madre | levou-a, com' oí. |
| 251:24 | ou fruita que achasse | de mui bõa odor; |
| 251:39 | e mui léda cantando | nos braços o fillou. |
| 251:54 | E ergeu-se mui tóste | e fillou-s' a correr, |
| 251:60 | que dalí mui prét' éra, | a madre e os séus |
| 253:31 | “Alí chaman Vila-Sirga, | logar mui maravilloso, |
| 253:51 | a vóssa mui gran mercee | e non a mia desmesura |
| 253:64 | e pois tornou a sa térra, | serviu mui ben todavía, |
| 254:18 | preguntaron-lles: “Quen sodes?” | Diss' un deles mui sannoso: |
| 254:29 | a séu mõesteir' e lógo | mui ben se mãefestaron, |
| 255:6 | que a Virgen quis mui grand' amostrar, |
| 255:14 | e mui fremosa e de bõo sen, |
| 255:16 | houve mui bõa, per quant' aprix ên; |
| 255:44 | mui grande metía. |
| 255:47 | o meirinno dela mui sannudo |
| 255:54 | e fez recadar de mui mal talán |
| 255:88 | u ũa casa mui vélla está: |
| 255:124 | mui de dur diría. |
| 256:1 | Quen na Virgen grorïosa | esperança mui grand' há, |
| 256:2 | macar seja muit' enfermo, | ela mui ben o guarrá. |
| 256:3 | E dest' un mui gran miragre | vos quéro dizer que vi, |
| 256:7 | Esto foi en aquel ano | quand' o mui bon Rei gãou, |
| 256:11 | aa hóst'. E séu mandado | fez ela mui volontér; |
| 256:15 | E por que esto dizían | non éra mui sen razôn, |
| 256:21 | fez trager ũa omagen, | mui ben feita de metal, |
| 256:26 | as sas mãos e os pées, | ca mui gran pról me terrá.” |
| 257:18 | ca o dano das sas cousas mui ben se sacude. |
| 258:7 | Un an' en aquela térra | foi mui caro, com' oí, |
| 258:8 | e ũa mollér mui bõa, | que amava mais ca si |
| 258:11 | ía mui de bõa mente, | e dava ben a comer |
| 258:24 | caentar mui ben o forno, | e ele o caentou; |
| 258:32 | e a madre mui cuitada | foi correndo de randôn |
| 259:20 | partid', e ambos mui de coraçôn |
| 259:32 | a candea, mas mui mal baratou: |
| 259:37 | e déron-lla a bever, e mui ben |
| 261:18 | e começou mui ben a sermõar; |
| 261:27 | haveredes e mui sóa estar |
| 262:1 | Se non loássemos por al | a Sennor mui verdadeira |
| 262:25 | toda mui compridamente, | que ren non minguava ên, |
| 262:35 | foi lóg' alí ajuntada, | que todos en mui bon son |
| 263:9 | E daquest' un gran miragre | mui préto de Santandér |
| 264:6 | que nos valla nas coitas | mui grandes todavía. |
| 264:12 | per mar con sas galéas | e con mui gran navío; |
| 264:15 | Assí que os crischãos | con mui gran cuita féra |
| 264:20 | mui ben e muit' apósto, | e assí fegurada |
| 264:21 | como mollér que fosse | mui ben faïçõada, |
| 264:28 | do mar un cavaleiro | que éra mui creente |
| 265:20 | e pois foi de missa, mui ben a cantou |
| 265:26 | sempr' a Déus rogava mui de coraçôn |
| 265:40 | E o Emperador, poi-lo viu, mui gran |
| 265:50 | houvéssen mui gran part' e mui gran quinnôn. |
| 265:82 | que el de si veja mui maa vijôn.” |
| 266:4 | un mui fremoso miragre | que fez en Castroxeriz |
| 266:16 | mui gran gente que i éra, | conteceu assí entôn |
| 267:28 | ind' aquela nave con mui gran companna, |
| 267:37 | e ũa onda vẽo fórt' e mui grave |
| 267:66 | mui ben llo per houv' alí gualardõado. |
| 267:77 | e os séus entôn mui lédos per tornaron, |
| 268:15 | Ela assí mui coitada | per santüairos andando, |
| 269:7 | Aquesta mollér havía | un fillo que mui gran ben |
| 269:37 | mui ced' ao paraíso; | e éu lógo sen tardar |
| 269:38 | respondí que mui de grado | quería con ela ir.” |
| 270:20 | Déus, e mui gran dereito | faz quen é servidor |
| 271:4 | grand' e mui maravilloso | eno río d' Azamor, |
| 271:14 | mui ben deles, mas bon vento | havían muito mestér. |
| 271:26 | desta guisa, se tan tóste | mui bon vento non vẽér.” |
| 271:40 | ca nas cuitas deste mundo | acorrê-lo-á mui ben |
| 272:8 | mui grande, que fez a Virgen | en Roma, com' aprendí, |
| 272:22 | E ela foi mui coitada | e começou-ll' a falar |
| 273:4 | que fezo Santa María, | e d' oír mui saboroso; |
| 273:9 | mas pequena e mui póbre | e de todo menguadosa, |
| 273:12 | éran ricos e mui nóbres, | esto sabemos por cérto; |
| 273:26 | pera cosê-los mui tóste, | pero que véllo semello.” |
| 273:41 | mui ben con aqueles fíos | e encobriü os danos, |
| 274:16 | e ficou-s' el en gẽollos | e mui ben per entendeu |
| 274:19 | que ademais éra béla | e de mui rico lavor, |
| 274:20 | senôn que éra mui curta | come d' algũa pastor |
| 274:21 | pequena. E diss' o frade: | “Seería mui mellor |
| 274:33 | e tórna-t' a túa orden, | ca mui cedo ch' haverá |
| 274:45 | e mui ben ontre séus frades | tod' aquel tempo passou, |
| 274:49 | acabasch' a mia garnacha, | mas mui ben t' acharás ên, |
| 275:16 | que logar éste de mui gran devoçôn, |
| 275:21 | passaron con eles un río mui gran |
| 275:25 | des i mui longe ante si devisou |
| 275:30 | que ela me guariu mui ben deste mal. |
| 275:34 | pecados que fiz come mui desleal.” |
| 275:49 | como Sennor mui nóbr' e de mui gran prez |
| 276:9 | mui fremosa capéla, |
| 276:16 | entrou mui deanteiro |
| 276:59 | de que é mui grãada; |
| 276:61 | sempre é mui loada e |
| 277:3 | E dest' un mui gran miragre | demostrou Santa María |
| 277:10 | d' achar un cérvo no monte, | mui mais grósso ca de bren, |
| 278:1 | Como sofre mui gran coita | o hóm' en cégo seer, |
| 278:19 | E pois saíron da vila, | mui préto daquel logar |
| 278:20 | fillou-s' a chover mui fórte, | e houvéron a entrar |
| 278:34 | llo déra en Vila-Sirga | pelo séu mui gran poder. |
| 280:6 | de que o dém' há mui grand' enveja. |
| 281:22 | mui mais ca o que perdische.” | E el foi-llo outorgar. |
| 281:32 | de sa Madre non negares, | mais dou-che mui grand' haver; |
| 281:47 | Diss' el Rei: “Santa María | mui pagada de vós é, |
| 281:59 | Poi-lo viu el Rei queixar-se | e mui ben se repentir, |
| 281:65 | E déu-ll' entôn por herdade | mui mais ca houvéran séus |
| 282 | Como Santa María acorreu a un moço de Segóbia que caeu dun sobrado mui alto, e non se feriu porque disse: “Santa María, val-me.” |
| 282:7 | E daquest' un séu miragre | mui fremoso contarei |
| 282:17 | e outrossí fez a madre, | que o mui de coraçôn |
| 283 | Como Santa María de Terena sãou un clérigo da boca que se lle torcera mui fèramente. |
| 283:13 | en Terena, e mui ben sei |
| 283:17 | Mui prét' un clérigo morar |
| 284:3 | E daquest' un miragre | mui fremoso direi |
| 284:12 | que contra ũa pórta | mui de rijo catou; |
| 284:18 | e aa cima disse, | mui trist' e en mal son, |
| 285:5 | que, per com' éu aprendí, éra de mui bon semellar |
| 285:19 | Un sobrinn' est' abadessa haví', a que mui gran ben |
| 285:38 | chorand' ant' ũa sa omagen que éra mui béla, |
| 285:54 | como non saiu a ele, de que mui gran querela |
| 285:56 | mas ela lle jurava | que mui mal se sentía, |
| 285:67 | A monja con mui gran coita de con séu amigo s' ir, |
| 285:74 | un palafrên mui branco | en que a el subía. |
| 285:76 | mui ben ll' houve comprid' aquelo que lle convẽéra; |
| 285:77 | aínda mui mais lle déu, que ante que passass' un mes |
| 285:85 | mui grandes e mui fremosos. Mas a Virgen, que mui gran |
| 285:92 | mui ben e muit' honrradamente, e ir ta carreira |
| 286:7 | E mui fremoso miragre | vos direi desta razôn |
| 287:37 | e ben eno mar mui fondo | aqueste saco abriu, |
| 288:3 | E dest' un mui gran miragre | vos contarei mui fremoso, |
| 288:16 | cona Virgen grorïosa, | cantando mui dulces cantos; |
| 288:25 | “Amigas, mui ben cantemos | ant' aquesta que nos guía, |
| 288:30 | fillou dalí adeante, | e en mui bõa vellece |
| 289:5 | todos mui de voontade | e mercee lle pedide |
| 289:22 | dela que lle perdõasse | aquela mui grand' errança |
| 291:20 | eno mundo mui sen guisa, | e conssello non achou |
| 292:4 | a Virgen Santa María | un mui gran miragre fez |
| 292:32 | fez mui rica sepoltura | que costou mui grand' haver, |
| 292:42 | obrados mui ricamente | cada un a séu sinal. |
| 292:43 | Depois que esto foi feito, | el Rei apóst' e mui ben |
| 292:50 | que o ten por mui mais nóbre | ca se fosse de cristal. |
| 292:52 | un anél d' ouro con pédra | mui fremosa, com' achei |
| 292:53 | por verdad'; e maravilla | mui grande vos ên direi |
| 292:64 | ca dela tiv' éu o reino | e de séu Fillo mui bél, |
| 292:71 | E en catar a omagen | havía mui gran sabor, |
| 292:86 | Déus mui fremosos miragres, | que aos séus nunca fal. |
| 293:4 | fez o hóme, e porende | dev' amar mui mais ca si |
| 293:6 | avẽo mui gran miragre, | onde fiz cobras e son. |
| 293:14 | remedillo fazer, onde | recebeu mui gran lijôn. |
| 293:16 | da vila foi, mui ben feita, | e viu sobr' ela estar |
| 293:17 | ũa mui béla omagen | da Virgen que non há par, |
| 293:34 | e tornó-o mui ben são; | por que mui gran devoçôn |
| 294:1 | Non é mui gran maravilla | seeren obedïentes |
| 294:8 | que ant' ũa sa eigreja | mui ben feita e fremosa |
| 294:16 | de pédra mui ben lavrada | sobre la pórta siía, |
| 294:19 | éran come senllos livros | de mui gran sinificança, |
| 294:22 | que en Déus sas voontades | tẽen sempre mui ferventes. |
| 294:34 | mui mais ca ante non éra | de todas aquelas gentes. |
| 295:7 | de mui ricos panos d' ouro | e de mui nóbre lavor, |
| 295:17 | e faz i mui gran dereito; | ca según diz San Matéus |
| 296:1 | Quen aa Virgen santa | mui ben servir quisér, |
| 296:12 | sempr' ant' o altar dela | con mui gran devoçôn, |
| 296:13 | os gẽollos ficados, | e mui de coraçôn |
| 296:14 | pedía que lle désse, | ca ll' éra mui mestér, |
| 297:1 | Com' é mui bõ' a creença | do que non vee hóm' e cree, |
| 297:10 | mui cégu' é d' entendimento | o que aquesto non vee. |
| 297:20 | ũa omagen mui béla | da Virgen Santa María, |
| 297:26 | e tenno que é mui cégo | o que aquesto non vee.” |
| 297:27 | Quand' el diss' esta paravla, | mui préto del Rei estava, |
| 297:31 | Quand' o frad' aquesto disse, | tornou-s' el Rei mui sannudo |
| 297:40 | mui mal aquel frade falsso, | ca foi louco sen contenda |
| 298:1 | Graça e vertude mui grand' e amor |
| 298:25 | a fillou mui fórt' o dïabo felôn, |
| 298:26 | que houvéron todos ên mui gran temor. |
| 298:40 | assí como faz mollér mui pecadriz; |
| 299:30 | que lle diss' assí en mui gran desdên: |
| 301:7 | Ca el en mui grandes férros | e en cadẽas jazía |
| 301:10 | na sa mercee fïando, | mui comprida de mesura. |
| 301:12 | chorou muito dos séus ollos | e fezo chanto mui fórte, |
| 302:3 | E dest' un mui gran miragre | vos direi que me juraron |
| 302:20 | Madre de Déus pïadosa, | santa e mui justiceira, |
| 303:1 | Por fól tenno quen na Virgen | non há mui grand' asperança, |
| 303:19 | Onde un día ll' avẽo | que fez mui gran travessura, |
| 303:32 | pero recebeu esforço | de que foi mui conortada; |
| 304:11 | d' outr' óio senôn d' olivas | mui límpi' e muit' esmerado; |
| 305:2 | ca per ela guaannamos | de Déus mui grandes perdões. |
| 305:3 | E porên dizer-vos quéro, | se me mui ben ascuitardes, |
| 305:4 | un mui fremoso miragre; | e se i mentes parardes, |
| 305:16 | e a mollér mui de grado | a fillou e pois guardou-a |
| 305:20 | dentr' en ũa seeleira | en que a mui ben guardava; |
| 305:25 | un cambiador que cambiava | d' haver mui gran quantidade, |
| 305:52 | mas mui mais pesou a carta | en que havía tesouro |
| 305:62 | todos, gẽollos ficados | con mui grandes devoções. |
| 306:14 | mui nóbre e mui ben feita | e que costou grand' haver. |
| 306:22 | e porên lle fez o ventre | mui creçudo parecer, |
| 307:4 | un mui gran miragre a Sennor de prez |
| 307:11 | En aquesta térra un mui gran mont' há |
| 307:17 | mui grande, e toda a térra tremeu, |
| 308:3 | E dest' un mui gran miragre | vos quér' éu óra mostrar |
| 308:13 | e de caer en grand' érro | e de mui mal enfermar. |
| 308:16 | mui mais ca d' hidropisía | nen por razôn d' emprennar, |
| 309:2 | mostrar mui grandes miragres | pola bẽeita sa Madre. |
| 309:17 | querían fazer end' ũa | mui grand' e nóbre sobeja, |
| 309:25 | a si vĩir ũa dona | mui nóbre que lle dizía: |
| 309:57 | de que ele prendeu carne, | que foi mui maravillosa |
| 311:8 | que d' entender é mui bõo | a quen i mentes parar, |
| 311:10 | por un hóme que a sempre | servía con mui gran fé. |
| 311:19 | E fezo ventos mui grandes | e começou de chover |
| 311:46 | de ren que por ela faça, | ca mui ben empregad' é.” |
| 312:14 | fazer ũa sa omagen | de mui nóbr' entalladura. |
| 312:15 | E rogou a un maestre | que mui ben a entallasse; |
| 312:19 | Aquel maestr' a omagen | fezo mui ben entallada |
| 312:21 | ben feita d' entallamento | e depois mui ben pintada; |
| 312:28 | foi, viu ũa mui fremosa | donzéla, e namorado |
| 312:37 | e que buscasse carreira | per que a mui ced' houvésse, |
| 312:41 | que ll' envïou, alcaiotas | véllas e mui sabedeiras |
| 312:47 | u fezéran a omagen | da Sennor mui verdadeira, |
| 312:54 | Mais o logar foi pequeno | e de mui grand' angostura. |
| 312:62 | daquel feito; e porende | caeu en mui gran tristura. |
| 313:17 | estavan en mui gran coita; | e, assí com' éu oí, |
| 313:21 | cona tormenta mui fórte, | negra ben come o pez, |
| 313:52 | e lógo de mui bon grado | “Salve Regina” cantou |
| 313:57 | a fazer sas orações | aa Sennor mui cortês, |
| 313:59 | E o mar tornou mui manso, | e a noit' escrareceu, |
| 313:63 | E da oférta fezéron | un cález mui grand' assaz |
| 314:5 | pero prazer-m-ía muito | se m' oíssedes mui ben. |
| 314:6 | En Segóvia est' avẽo, | e non há mui gran sazôn, |
| 314:11 | e de se tẽer viçoso | havía mui gran sabor; |
| 315:2 | per que séu santo nome | dev' a seer mui loado. |
| 315:3 | E daquesto avẽo | miragre mui fremoso |
| 315:49 | que faz taes miragres | e outros mui maiores; |
| 316:1 | Par Déus, non é mui sen guisa | de s' ende mui mal achar |
| 316:15 | E demais, sen tod' aquesto, | mui privad' éra del Rei |
| 316:36 | da Virgen, mui ben cantada, | e mandou-se levar i; |
| 317:3 | Como s' achou, non há i mui gran sazôn, |
| 317:5 | que quis mui felôn |
| 317:10 | de gentes entôn mui gran romaría |
| 317:47 | E d' al ll' avẽo aínda mui peior: |
| 318:4 | un miragre mui fremoso, | e creo que foi assí; |
| 318:15 | Este cada que podía | mui de grad' ía furtar; |
| 318:31 | E outra lijôn mui fórte | sen esto lle conteceu: |
| 318:38 | Porên tenno por mui louco | quen desto graças non dér |
| 319:1 | Quen quér mui ben pód' a Virgen grorïosa |
| 319:9 | houvér, saberedes que faz mui guisado |
| 319:27 | Vivían en coita con ela mui fórt' e |
| 319:42 | ca mui ben a pódes dar, Virgen fremosa.” |
| 319:49 | foi mui ben guarida; e diss' aa gente |
| 319:54 | houve deste feito e foi mui goiosa. |
| 320:18 | pelo séu mui bon siso. |
| 320:22 | creend' en el mui cedo. |
| 321:1 | O que mui tarde ou nunca | se póde por meezinna |
| 321:2 | sãar, en mui pouco tempo | guareç' a Santa Reínna. |
| 321:8 | enfermedades mui fórte | que na garganta havía, |
| 321:33 | que o que me consellades | sól non val un mui mal figo, |
| 321:39 | E pois for a missa dita, | lávena d' agua mui crara |
| 323:41 | Quand' est' oiu o bon hóme, | com' éra mui sen engano, |
| 324:1 | A Sennor que mui ben soube | per sa lingua responder |
| 324:2 | a Gabrïél, mui ben póde | lingua muda correger. |
| 324:3 | Daquest' un mui gran miragre | vos direi, sen ren mentir, |
| 324:4 | mui fremos' e muit' apósto, | e saboroso d' oír, |
| 324:8 | dũa omagen mui béla | que trouxéra el Rei i |
| 324:10 | fazer mui grandes miragres | en enfermos guarecer. |
| 324:28 | e levou-lles a omagen | apòstament' e mui ben |
| 324:29 | con mui grandes procissões, | com' a tal feito convên, |
| 325:7 | E de tal razôn com' esta | direi mui maravilloso |
| 325:8 | miragre que fez a Virgen, | e d' oír mui saboroso; |
| 325:13 | con pouco pan e mui mao, | e mui mais mórta ca viva |
| 325:21 | que enfermidade grande | adusse mui tóst' a mórte; |
| 325:26 | e que con mouros mui ricos | a ambas casá-las faría. |
| 325:32 | mais a outra mui sannuda | disse: “Sól non é penssado, |
| 325:35 | A moura con mui gran sanna | mandou-as lógu' essa hóra |
| 325:40 | ancho e chão, sen pédras, | e andou-o mui festinno, |
| 325:50 | mais verdade mui certeira | qual con séus ollos viía. |
| 325:53 | e viu estar ajuntada | i mui gran gente sobeja, |
| 325:62 | que me sacou de cativo | u mui coitada jazía.” |
| 326:14 | e dan i todos mui grand' ofreçôn. |
| 326:15 | Onde foi que un hóme mui fïél |
| 327:4 | un miragre mui fremoso | que fez a Madre do Rei |
| 327:9 | a ũa eigreja súa, | feita des mui gran sazôn, |
| 327:12 | e éra mui ben teçudo | e mui delgad' outrossí; |
| 327:23 | E con mui gran coita féra | que havía de door, |
| 328:7 | E desto mui gran miragre | a que éste Madr' e Filla |
| 328:8 | mostrou, e mui saboroso | d' oír a gran maravilla, |
| 328:11 | Este logar jaz en térra | mui bõa e mui viçosa |
| 328:19 | Guadalquivir é un deles, | que éste mui nóbre río |
| 328:21 | o outro é Guadalete, | que corre de mui gran brío; |
| 328:31 | non catou al, senôn quando | o alguazil mui sannudo |
| 328:32 | de Xerez a ele vẽo, | mouro mui riqu' e sisudo, |
| 328:43 | Sobr' esto muitos crischãos | foron mui mal açoutados |
| 328:51 | Ond' el Rei en mui gran coita | éra daquesto, sen falla, |
| 328:58 | El Rei, quand' oiu aquesto, | foi ên mui lédo provado, |
| 328:62 | Ond' o alguazil por esto | foi ên mui maravillado |
| 329:9 | que de mouros mui gran gente | vẽéron correr alí |
| 329:10 | tod' en redor pela térra | e mui gran dano fazer. |
| 329:29 | leixou ir os outros todos | e foi en mui gran desdên |
| 329:41 | ca mui tóste os crischãos | o fillaron, e está |
| 329:46 | Aquest' hóm' está ja mórto | ou mui préto de morrer.” |
| 329:55 | Aquel mouro que estava | mui mais negro que o pez |
| 331:11 | Ũa mollér houv' un fillo | que mui mais ca si amava, |
| 331:19 | E braadava mui fórte, | depenando séus cabelos, |
| 331:24 | dizendo: “Sen ti mui sóa | fico, e tu sen mi sóo; |
| 331:35 | que con gran coita o siso | pérden os que mui coitados |
| 332:7 | Ond' un mui maravilloso | miragre vos contarei |
| 332:12 | e há i ũa omagen | que ten séu Fillo, mui bél |
| 332:14 | fremos' e mui ben lavrado, | pósto sôbelo altar. |
| 332:15 | As donas daquel convento | todas mui gran devoçôn |
| 332:48 | foi alá, e o convento | ar foi i mui volontér; |
| 333:42 | ũa noite de sa térra | foi i mui gran romaría. |
| 333:46 | pos as sas mãos mui tóste | alí per u mal sentía. |
| 333:53 | a Virgen Santa María | mui de coraçôn loaron, |
| 334:6 | dun mui gran mal que havía, | que lle fezéran fazer. |
| 334:8 | morou con un bõo hóme | que el mui de coraçôn |
| 334:16 | e que mui ben del penssassen | a sa companna mandou. |
| 334:37 | ant' o altar da mui nóbre | Virgen; e, com' aprendí, |
| 335:5 | que fez os montes mui grandes | e fez o grão do millo, |
| 335:24 | de mollér con fill' en braço | con mui póbre vestidura, |
| 335:36 | E achou ende mui pouca | e fillou-a muit' aginna |
| 335:41 | mas el per si fez as papas | mui ben e apòstamente |
| 335:42 | e levou-as en sa mão | de mui bõa voontade. |
| 335:71 | Eles disséron: “Havemos | a Virgen mui grorïosa, |
| 335:73 | e pariu e ficou virgen, | cousa mui maravillosa.” |
| 335:83 | E deste miragre todos | déron mui grandes loores |
| 336 | Esta é como un cavaleiro que éra mui luxurïoso, per rógo que fezo a Santa María, houve cambïada a natura que nunca pois catou por tal preito. |
| 336:4 | pera mal fazer no mundo, | falssas e mui mentireiras, |
| 336:5 | assí ar busca a Virgen | santas e mui verdadeiras, |
| 336:8 | que fezo ũa vegada | maravillos' e mui féro |
| 336:9 | a Virgen mui grorïosa, | de que gran merce' espéro; |
| 336:12 | a esta mui Grorïosa | e que sempre a loava |
| 336:29 | non cates a como sõo | mui comprido de maldade |
| 336:31 | Entôn a Virgen mui santa | cató-o come sannuda |
| 336:39 | Entôn respondeu a Virgen | mui comprida de mesura: |
| 336:48 | mui bõa, assí com' hóme | que sempr' en séu ben avanta, |
| 337:15 | se fillava mui de rijo, | segundo aprendí éu. |
| 337:17 | que mui mais ca si amava; | porend' un día lle déu |
| 337:23 | dizend' a mui grandes vózes: | “Val-me, Reínna Sennor.” |
| 337:32 | a Virgen Santa María | e guariu acá mui ben |
| 338:11 | tal ou tal cous';” e el lógo | mui de grado o fazía. |
| 338:16 | con séus bois ena arada | e mui de grado lavrando, |
| 339:8 | mui fórte e mui nóbre e que sé |
| 341:11 | En coidando que ll' errara, | dava-lle mui maa vida, |
| 341:16 | e mui coitada chorando | con ele falou un día |
| 341:22 | e os que me mezcran vósco, | par Déus, mui gran tórto fazen.” |
| 341:35 | Diss' ela: “De mui bon grado | farei o que me mandades, |
| 341:45 | e diss' a mui grandes vózes: | “Madre daquel que non mente, |
| 341:60 | e foi mui corrend' ant' ela | lógo ficar os gẽollos |
| 342:13 | fazer eigreja mui nóbre; | e mármores, com' oí, |
| 342:14 | mandou trager de mui longe | e per meo asserrar |
| 342:27 | da sa graça, pois la pédra | mui dura foi omannar. |
| 343:10 | en tal que gente m' oísse | que me mui ben ascuitasse. |
| 343:12 | houve mui grande fremosa; | mais o dïabo, que trilla |
| 343:19 | El fillou agua bẽeita | e foi alá mui de grado; |
| 343:26 | ca mui gran pavor havía | que o chus non dẽostasse. |
| 343:41 | e déron porên loores | aa Sennor mui comprida, |
| 344:5 | E dest' un mui gran miragre | direi, e ben m' ascuitade, |
| 344:9 | conteceu ũa vegada; | e mui gran sabor me filla |
| 345:3 | E desta gran maravilla | un chanto mui doorido |
| 345:24 | mover, e ar mandou lógo | sacar séu pendôn mui tóste |
| 345:57 | e correndo aa pórta | da capéla mui festinno |
| 345:86 | con mui gran precissôn fosse, | según devía seer. |
| 345:88 | i con eles, a Déus graças | porende mui grandes déron. |
| 346:5 | que no día do joízo | verrá mui brav' e mui féro |
| 346:6 | e juïgará o mundo | tod' en mui pequena hóra. |
| 346:12 | mais ũa enfermidade | houve mui perigoosa; |
| 346:13 | ca o braço ll' inchou tanto, | de que foi mui temerosa |
| 346:15 | e en mui pequeno tempo | foi o braço tan inchado |
| 347:2 | póde resorgir o mórto | de mui mais ca quatro días. |
| 347:13 | e des que foi i chegada, | teve mui ben sa vigía |
| 347:14 | i con mui grand' homildade | e non mostrand' ufanías. |
| 347:21 | e houve del ũu fillo, | con que foi mui conortada; |
| 348:5 | contra un rei que de gente | levava mui gran companna |
| 348:11 | Onde foi ũa vegada | que sacara mui grand' hóste, |
| 348:21 | sei ben, ca mui gran tesouro | te darei que ascondudo |
| 348:22 | jaz so térra, que meteron | i mui peiores ca mouros.” |
| 348:29 | e disso con mui gran coita: | “Santa María me valla, |
| 348:35 | de prata, d' our' e de pédras | mui ricas e mui preçadas, |
| 348:37 | e outras dõas mui nóbres | de prata, todas douradas, |
| 348:39 | Quand' el rei achou tod' esto, | foi mui léd' a maravilla |
| 349:8 | mui fremos' a maravilla; | e se i mentes parardes, |
| 349:30 | macar é mui josticeira | con pïadad' escarmenta. |
| 350:14 | cona ta mui gran vertude, |
| 350:49 | e de mui gran falssidade |
| 351:3 | E desta razôn miragre | mui fremoso vos direi, |
| 351:7 | Ena sa fésta d' Agosto | mui gran gente ven alí |
| 351:38 | foron, quantos del beveron, | e pois mui sãos seer. |
| 352:2 | e grandes, ca há vertude | do mui gran Déus sen mesura. |
| 352:5 | por mui grande o terredes | quant' en ele mais cuidardes, |
| 352:9 | e que un açor mui bõo | ũa vegada lle déra |
| 352:17 | porque mui mais d' outra cousa | lle prazería d' havê-lo |
| 352:37 | que ll' amostrou essa noite | mui gran mercee sobeja, |
| 352:45 | que miragres mui fremosos | fez sempr', e há-o por uso, |
| 353 | Como un meninno que crïava un abade en sa castra tragía de comer ao meninno que tiínna a omagen enos séus braços, e disso-ll' a omagen que comería con ele mui cedo. |
| 353:15 | Este miragre mui grande | foi, segundo que oí |
| 353:19 | E con mui gran pesar desto, | un deles, que lle ficou, |
| 353:20 | a un abade mui santo | dun mõesteir' envïou |
| 353:29 | com' éra mui fremosinno, | e cató-o e rïiu, |
| 353:45 | e porên te róg', amigo, | que cômias, ca mui ben sei |
| 353:48 | cada día; mais o Fillo | da Virgen de mui bon prez |
| 354:6 | pesar e prazer mui grande | dũa ren por sa mercee. |
| 354:8 | el Rei, que sigo tragía | e a que mui ben crïava, |
| 354:16 | ũa arca mui ben feita, | e dentro a ensserrava |
| 355:2 | na mui gran coita que haja | seer-ll-á galardõado. |
| 355:3 | Ca o que lle faz serviço | mui de grado ou dá dõa |
| 355:4 | en algũa sa eigreja, | mui ben llo per galardõa; |
| 355:10 | o miragr' é mui fremoso | e bõo e muit' honrrado. |
| 355:26 | seer do que prometudo | hei mui gran temp' há passado.” |
| 355:29 | O mancebo foi mui triste | e non soube que fezésse, |
| 355:33 | El foi mui maravillado | e disse-ll' en mui gran sanna: |
| 355:58 | meteu mui fórt' apelido | e houv' o rostro rascado. |
| 355:59 | E meteu mui grandes vózes | e disse que a forçara |
| 355:81 | e séus parentes por ele | mui fèramente choraron. |
| 355:84 | e que ela mui de grado | acórr' aas sas doores, |
| 356:1 | Non é mui gran maravilla | se sabe fazer lavor |
| 357:8 | alí por cobrar saúde, | e que mui gran coita féra |
| 358:9 | mas o mar foi mui torvado | un tempo per grandes ventos, |
| 358:15 | mui tóst':” E lóg' amostrou-llo, | e sacárono de fondo |
| 358:18 | per que a lavor mui tóste | foi mui de longe veúda. |
| 358:24 | aqueles cantos so térra, | grandes e mui ben quadrados, |
| 358:28 | que quis pera si igreja | fazer nóbr' e mui fremosa |
| 359:2 | Jesú-Cristo, mui ben póden | sacar presos de prijôn. |
| 359:6 | fora con mollér e fillos, | que el mui de coraçôn |
| 359:8 | fazía mui bõa vida, | segundo quant' aprendí, |
| 359:9 | e éra mui bõo vizinno | a quantos moravan i |
| 359:26 | mui cedo en cas téu padre, | e sen mal e sen lijôn.” |
| 359:35 | foron lógo sen tardança, | e acharon con mui gran |
| 359:38 | grandes, que de mui de longe | foi end' oído o son. |
| 361:3 | E dest' un mui gran miragre, | méus amigos, vos direi |
| 361:4 | que avẽo na cidade | de Burgos, e mui ben sei |
| 361:7 | a loor da Virgen santa, | a Sennor de mui gran prez, |
| 361:25 | havía. Porend' as monjas | todas mui de coraçôn |
| 361:29 | fezéron mui rico leito, | e come mollér que jaz |
| 362:4 | un miragre mui fremoso | que foi en França fazer |
| 362:9 | e en servir sempr' a Virgen | havía mui gran sabor; |
| 362:10 | e porend' ũ' arca d' ouro | fora mui rica lavrar |
| 362:21 | e levou-as pelas térras | e sofreu mui grand' afán |
| 362:38 | mui mellor que ante vira. | E fillou-s' a braadar, |
| 362:40 | porque vejo dos méus ollos | mui bẽeita sejas tu; |
| 363:11 | El indo per un caminno mui dessegurado, |
| 364:8 | pera esta Sennor santa, | todos de mui bõa mente; |
| 364:10 | foss' a óbra e mais firme, | todo de pédra mui dura. |
| 364:27 | E se ante ben lavravan, | mui mellor depois lavraron, |
| 364:29 | mui fremosa e mui fórte, | tal que quantos la cataron |
| 365:13 | que o metía en dulta, | e cuidava i mui féra- |
| 365:29 | deceu méu Fill' e pres mórte | por ela fórt' e mui dura; |
| 365:31 | Quand' aquesto viu o monje, | teve-se por mui culpado |
| 365:32 | e tornou-s' ao dormidoiro | e foi mui léd' aficado |
| 366:12 | E el Rei mui mal doente | foi i a gran maravilla, |
| 366:20 | mais levou outra gran gente | de mui bõos falcõeiros |
| 366:43 | un falcôn lle déssen feito, | que mui de grado farían, |
| 366:53 | e chamou o mui de rijo; | e maravilla estranna |
| 367:8 | que fez mui grande na que esperades |
| 367:15 | que en mui pouco tempo acabada |
| 367:22 | mui mal o démo chẽo de perfía. |
| 367:24 | el Rei houv' entôn mui gran voontade |
| 367:28 | E macar ll' o tempo fez mui gran guérra, |
| 367:34 | que daquel mal mui tarde sãaría. |
| 368:3 | De tal razôn com' esta | un miragre mui grande |
| 369:6 | que fezo Santa María, | por que mui mais d' outra cousa | sempr' en ela confïedes; |
| 369:7 | ca nunca o atal fezo | que s' ên mui ben non achasse |
| 369:37 | Eles foron muit' aginna | e pagaron séus dinneiros, | ben e mui compridamente |
| 369:45 | O alcaide mui sannudo | disse que o non faría, | mais que lle déss' a sortella, |
| 369:46 | de que o vinqu' éra d' ouro, | mui ben feito e fremoso, | e a pédr' éra vermella; |
| 369:49 | A mollér, quando viu esto, | con mui gran coita chorando | diss': “Ai, Virgen glorïosa, |
| 369:52 | que con pobreza mui grande | pelas pórtas mendigasse.” |
| 369:53 | E ela dizend' aquesto, | o alcaide mui sobervio | cavalgou en séu cavalo |
| 369:64 | en ti, cona mui gran coita, | que se ben non conortasse.” |
| 369:65 | Ela havendo gran coita | e fazendo mui gran dóo, | vẽo a ela sa filla |
| 369:72 | mais pero vender-mio-ía | a quen mio mui ben comprasse.” |
| 369:90 | e déu-llo. E ele, lógo | que o houve connosçudo, | fillou-se-ll' ên mui gran medo; |
| 369:97 | Entonce toda a gente | que i éra assũada | déron mui grandes loores |
| 371:4 | mui grande e mui fremoso | esta Reínna de prez |
| 371:30 | porên livra-me de mórte | pelo téu mui gran poder.” |
| 371:33 | de peitos; e macar éra | mui pesado, tornou tan |
| 372:28 | sa mollér e que éra | ja guarida mui ben |
| 372:32 | déron porên mui grande | aa santa Sennor, |
| 374 | Como ũus almogavares, que sempre entravan a térra de mouros e éran desbaratados, tevéron vigía na capéla do alcáçar de Xerez e prometeron-lle ũa dõa, e entraron en cavalgada e gannaron mui grand' algo. |
| 374:8 | almogavares mui bõos, | pero ja quanto ladrões, |
| 374:9 | foran mal fazer a mouros | con mui bõos corações; |
| 374:11 | ca sempr' éran descubértos | e mui mal desbaratados. |
| 374:21 | ũa récova mui grande | de mouros, e que achassen |
| 374:22 | ũa púrpura mui rica, | feita d' ouro, mui velida. |
| 374:27 | E lógo dessa companna | foi a Virgen mui loada, |
| 375:9 | grandes e mui connosçudas |
| 375:29 | mui gran coita e soubéra |
| 375:41 | E porên foi mui loada |
| 376:4 | as cousas mui mal paradas | a que faz as voontades |
| 376:7 | E dest' un mui gran miragre | avẽo ũa vegada |
| 376:18 | que dun jaspís mui riqu' éra, | pédra nóbre connosçuda, |
| 377:7 | E porend' ũa vegada | ũa óbra mui fremosa |
| 377:12 | en tal que aquesta óbra | sempre a mui ben fezésse; |
| 377:17 | mais o que tiínna os seelos | lla houve mui mal parada |
| 378:22 | que éra mui ben casada | con un hóme mercador. |
| 378:41 | con sas ofértas mui grandes; | e a moça lóg' acá |
| 378:44 | un óv' assado mui móle, | e comê-o con do pan. |
| 379:7 | do mundo pera gran vila | fazer ou mui gran cibdade. |
| 379:10 | en tal que pobrar vẽéssen | i mui ricos mercadores. |
| 381:27 | mui são e muit' alégre. | E quantos eno logar |
| 382 | Como un ric-hóme pidía un herdamento al Rei que lle havía a dar por outro que lle fillara, e nono podía haver dele; e prometeu algo a Santa María, e fez-llo haver lógo mui bõo. |
| 382:18 | per que sejades herdado | mui ben e vos dé bon don.” |
| 382:22 | éra Sevilla mui cara | de tod' a essa sazôn, |
| 383:2 | aos séus Santa María, | Sennor de mui gran mesura. |
| 383:3 | Dest' avẽo un miragre | grand' e mui maravilloso, |
| 383:7 | na cibdade de Segónça | que é mui rico bispado; |
| 383:20 | ca enquanto per el foron | sempr' houvéron mui bon vento; |
| 383:27 | fazendo mui gran morada | en Acre; non i ficaron, |
| 383:30 | d' entrar mui tóste na nave. | Mais foi tan grand' a presura |
| 383:41 | mui longe da outra parte | eno mar, e pois tornou-a |
| 383:43 | Todos quantos esto viron | foron mui maravillados, |
| 383:45 | e aa Virgen mui santa | porende loores dados, |
| 383:49 | teve na Vélla igreja | noveas, e mui loada |
| 384:1 | A que por mui gran fremosura | éste chamada Fror das frores, |
| 384:2 | mui mais lle praz quando lle loan | séu nome que d' outras loores. |
| 384:5 | ⌧ que as hóras desta Virgen | dizía de mui bon grado, |
| 384:7 | Este mui bon clérigu' éra | e mui de grado liía |
| 384:8 | nas Vidas dos Santos Padres | e ar mui ben escrivía; |
| 384:10 | fazía-o mui fremoso | escrito con tres colores. |
| 384:12 | a semellante da Virgen | nóbre e mui precïosa; |
| 384:13 | e a outra d' azur éra, | coor mui maravillosa |
| 384:16 | onde cada ũa destas | coores mui ben semella |
| 384:17 | aa Virgen que é rica, | mui santa, e que parella |
| 384:23 | Onde foi ũa vegada | que jazía mui doente |
| 385 | Como Santa María do Pórto guareceu un hóme dũa pedrada mui grande de que nunca cuidara a guarecer, ca tiínna a tela sedada e tornou-se paralítico, e guarecê-o Santa María. |
| 385:5 | igreja, u mui loada | fosse, fez i na marinna |
| 385:16 | a un hóme na cabeça | mui grand', assí que britada |
| 386 | Como Santa María avondou de pescado al Rei Don Afonso con mui gran gente que convidara en Sevilla. |
| 386:2 | ar avondou de pescado | un rei con mui gran companna. |
| 386:4 | ena cidade mui nóbre | que fez Déus por maravilla, |
| 386:8 | fez ajuntar mui gran corte; | esto foi no tempo quando |
| 386:17 | todos mui ben llo coubéron, | dizendo: “Seja maldito |
| 386:51 | E quand' el Rei viu aquesto, | houve mui grand' alegría |
| 386:54 | ca o que a mui ben sérve | sempre con ela gaanna. |
| 389:6 | quand' han sas enfermidades | seendo mui pequeninnos. |
| 389:7 | E daquesto en Sevilla | mostrou miragre mui grande |
| 389:9 | que polos nóssos pecados | mui sannudo non nos ande, |
| 389:12 | por un meninno que éra | mui mal doent' en verdade, |
| 389:15 | de sa mollér el havía, | que mui mais ca si amava. |
| 389:34 | fillou mui grand' en comê-los | e en bever bõos vinnos. |
| 392:1 | Macar é Santa María | Sennor de mui gran mesura, |
| 392:7 | E dest' un mui gran miragre | avẽo eno gran Pórto, |
| 393:7 | Desto mostrou no gran Pórto | mui gran maravilla féra |
| 393:27 | E des alí adeante | foi guarid' e mui ben são; |
| 398:4 | a séus discípulos, disse | que per ele mui guardados |
| 398:9 | que de Xerez é mui préto, | na fin da Andaluzía, |
| 398:10 | u o mar Mediterrano | cono mui grand' é juntado. |
| 398:12 | fez fazer ũa egreja | muit' apósta e mui béla, |
| 398:15 | E enquanto a lavravan, | demostrou i mui fremosos |
| 398:16 | miragres Santa María, | e d' oír mui saborosos, |
| 398:22 | os andou tod' aquel día | buscando, o mui coitado. |
| 398:23 | Enquanto os el buscava | con mui gran coita sobeja, |
| 399:2 | non lle falirán razões | mui bõas que diga. |
| 399:7 | Porend' un miragre dela | direi mui fremoso |
| 399:9 | a ũa mollér mui póbre, | e des i astroso, |
| 399:23 | e diss' assí: “Par Déus, fillo, | mui pouco me présta |
| 400:14 | a Déus de mui bon coraçôn; |
| 400:15 | mais o méu é mui mẽor don |
| 400:16 | que lle dou mui de grado, |
| 400:18 | mui grand' e muit' honrrado. |
| 400:19 | Ca pero o don mui pouqu' é, |
| 400:25 | dos séus mui nóbres dões, |
| 401:27 | mui mal a queno cree | e pois s' ên mal achar, |
| 401:50 | e d' hóme que mal sérve | e é mui pedidor. |
| 401:59 | e d' hóme mui falido | que outro quér cousir, |
| 401:78 | e daquel que se preça | muit' e mui pouco val, |
| 402:5 | e por un mui pouco que de loor |
| 403:26 | foi mui grand' aficado, |
| 403:31 | levavan mui senlleiro, |
| 404:12 | e mui fremoso de córp' e de faz, |
| 405:8 | Dest' un miragre mui nóbre |
| 405:40 | todos mui de voontade, |
| 406:16 | en si mui grandes, | que nos de tristezas |
| 406:40 | que nos defenda | d' hóme mui vilão |
| 407:23 | e con mui gran coita en térra caeu |
| 408:14 | mui mal chagad' aquel día. |
| 409:9 | por cousa mui guisada, |
| 409:45 | mui tóste os perdõa, |
| 409:57 | d' outros e mui mellores, |
| 409:63 | loores mui grãadas |
| 409:68 | cousas e mui preçadas |
| 410:9 | mui nóbres, e direi razôn |
| 411:65 | en logar apartado, | que vida mui cativa |
| 411:90 | vos dará Déus tal mórte | que será mui sõada.” |
| 411:109 | o acolleu mui léda, | e pois muitos manjares |
| 411:110 | lle guisou, e sa casa | mui ben encortinnada, |
| 411:114 | ante que esto fosse | mui gran sazôn passada. |
| 411:121 | serrou nóssa madr' Éva, | que con mui gran loucura |
| 414:3 | éste, cousa cérta e mui provada, |
| 417:1 | Nóbre don e mui preçado | foi Santa María dar |
| 418:11 | D' entendemento mui grande, | este o segundo é; |
| 418:15 | O terceiro de consello | ést', e con mui gran razôn |
| 419:5 | mui grande nos havía, | non podía maior, |
| 419:29 | ca méu nom' é mui grande; | mas cedo veerás |
| 419:40 | de com' en ta comenda | o do mui bon talán |
| 419:48 | ũas nuves mui craras | adusséron lógu' i |
| 419:52 | os recebeu mui léda | a Santa 'mperadriz |
| 419:65 | tod' aquela companna | mui bon odor e viu |
| 419:79 | E pois la enterraron | en sepulcro mui bél, |
| 419:91 | E San Tomás lle disse: | “Sennor, mui m' é mestér, |
| 419:96 | ant' éra mui ben feita | e d' óbra mui sotil. |
| 419:109 | que éu vi o séu córpo | mui mais branco ca lis |
| 419:110 | ir sobind' aos céos, | e mui pouqu' i tardou.” |
| 420:36 | houviste, macar fuste | mui póbr' e lazerada. |
| 420:44 | d' ángeos mui fremosos | precissôn ordinnada, |
| 420:61 | Bẽeita u os santos | en mui gran vóz alçada |
| 420:62 | disséron: “Ben vennades, | Sennor mui desejada.” |
| 420:71 | por que a ta mercee | bẽeita mui grãada |
| 422:4 | E u el a todos | parecerá mui sannudo, |
| 422:21 | di-ll' a mui gran coita | que houviste pois foi preso. |
| 422:22 | U verrá do céo | sõo mui fórt' e rogido, |
| 422:28 | E u o sól craro | tornar mui negro de medo, |
| 423:12 | ben semella óbra de mui gran sen; |
| 423:20 | crïou, grand' óbra e mui nóbre fez; |
| 423:29 | gran cousa foi; mas mui maior assaz |
| 423:38 | presév' ontr' elas jouv' o mui fiíz. |
| 423:39 | E u fez hóme apóst' e mui bél |
| 423:42 | polo salvar e mórte mui crüél. |
| 424:18 | mui tóste os fezo chegar |
| 424:31 | mui nóbre nacera aquí, |
| 424:39 | ante si de mui gran randôn, |
| 425:3 | Mui grand' alegría fazer |
| 425:23 | Mui grand' alegría nos dar |
| 426:6 | mui fórte na cruz per mão dos judéus. |
| 426:10 | trouxe-os mui mal porque éran encréus; |